Donna · English · Nederlands · Sophie · Stories

Voices from the dusk

Nederlands

Donna:
While sitting next to that stingy food thing, I suddenly hear: “Donna, Do-hon-na … doll …” Strange, because Missy calls me that. How does that thing know? It then threw up some kibbles, so I was happy anyway.

Sophie:
I heard a sound and saw Donna walking towards the feeding machine. The sound I heard was not the falling of the kibbles but a kind of voice. After the sound, food came out. It was hard to eat some of it because Donna didn’t take her head out of the bowl while eating. A few days later I heard the feeding machine sing a song: “Hello, Donna … How are you Donna … it’s so nice to have you back where you belong …” It has a terrible voice, sings false, like Missy. Now I’m thinking … the voice sounded suspiciously like that of Missy … After the “singing” the kibbles came, that Donna quickly ate. If we have to listen to that whining every time before food comes, I go on a diet!

 

Stemmen uit het duister

Donna:
Zit ik naast dat gierige voer ding te wachten, hoor ik opeens: “Donna, Do-hon-na … popje …” Vreemd, want vrouwtje noemt mij alleen zo. Hoe weet dat ding dat? Het braakte vervolgens wat brokjes uit dus ik was allang blij.

Sophie:
Ik hoorde een geluid en zag Donna naar de voermachine lopen. Het geluid dat ik hoorde was niet het vallen van de brokjes maar een soort stem. Na het geluid kwam er voer uit. Ik kon met moeite iets bemachtigen. Een paar dagen later hoorde ik de voermachine een liedje zingen: “Hallo, Donna … Hoe gaat het Donna … ‘t is zo fijn om je vandaag te kunnen zien …” Het heeft een vreselijke stem, zingt vals, net als vrouwtje. Nu bedenk ik mij … de stem leek verdacht veel op die van vrouwtje … Na het “zingen” kwamen de brokjes die Donna snel verorberde. Als we iedere keer naar dat gejengel moeten luisteren voordat er eten komt dan ga ik op dieet!

Donna · Nederlands · Stories

Ik voel het aan mijn water

De laatste weken is het een komen en gaan van dozen. Eerst kwam de brokjes-bak-machine, daarna een nieuwe kattenbak (die wij overigens negeren) en nu is er een ding bezorgd waar we zeker niet blij mee zijn. Ten eerste kreeg vrouwtje het ding niet uit de verpakking, wat al een veeg teken aan de wand was. Na het letterlijk slopen van de verpakking kwamen verschillende onderdelen tevoorschijn die eerst afgewassen werden. Daarna werden de nodige YouTube filmpjes bekeken om het ding in elkaar te zetten (handleidingen doen ze tegenwoordig niet meer aan). Na behoorlijke inspanning had vrouwtje het eindelijk voor elkaar en plaatste het ding trots op de plek van ons waterbakje. Nadat ze het ding had aangesloten (het heeft een staart die in de muur gestoken moet worden) liet het een zacht gebrom horen en borrelde er iets uit op. Sophie zocht toenadering maar hielt het snel voor gezien.

“Wat een eng ding is dat, Don! Waar is ons waterbakje trouwens gebleven?” miauwde ze. Gelukkig hebben we nog waterbakje in de hal staan dus we komen niet om van de dorst. Vrouwtje probeerde ons iets uit te leggen over het nieuwe ding maar we begrijpen nog steeds niet wat het nut ervan is. Er zijn ook voerbakjes in bijpassende kleur meegeleverd. Wat is er mis met onze oude voerbakjes? De nieuwe voerbakjes schijnen snorhaar-vriendelijk te zijn. Zijn onze oude voerbakjes ook. Bovendien zijn ze niet erg vriendelijk, ze hebben zich niet eens voorgesteld (dit is een grapje dat Sophie niet begrijpt). Enfin, het schijnt een aardige duit gekost te hebben en het duurde lang voordat het bezorgd werd (was misschien verdwaald). Punt is dat wij onze oude waterbak weer terug willen. Dit klinkt misschien ondankbaar, temeer omdat het ding een verjaardagscadeautje blijkt te zijn. Een gegeven mens mag je nu eenmaal niet in de mond kijken (alsof wij dat zouden willen). Maar wat heb je eraan als je iets krijgt waar je bang van bent? Vrouwtje hoopt dat we over een aantal dagen inzien dat het geen eng ding is en we eruit gaan drinken. Oh ja, en dan is er nog die nieuwe kattenbak. Alweer een nieuwe kattenbak, nu met speciale houtkorrels! We zijn nauwelijks aan deze gewend. Katten kunnen nu eenmaal slecht tegen veranderingen. Vrouwtje probeert hier op haar manier rekening mee te houden maar de drang tot veranderen schijnt groter te zijn. Ik heb het akelige voorgevoel dat al deze veranderingen een voorbode zijn van een veel grotere verandering …
Ik voel het aan mijn water …

Nederlands · Sophie · Stories

De brokjes-bak-machine (deel 2)

Een aantal jaar geleden heb ik van mijn buitenaardse vrienden een mooie voermachine, in de vorm van een vliegende schotel, cadeau gehad. Het werkt perfect maar moet natuurlijk wel op tijd worden bijgevuld. Ook moet het op de goede tijdstippen worden ingesteld. ‘s Ochtends en ‘s middags gaat dat goed maar ‘s avonds zijn onze mensen af en toe later thuis. Zo hebben ze oom Fred laatst naar ons toegestuurd om ons eten te geven omdat ze niet op tijd voor ons avondmaal thuis konden zijn. Nu denkt u misschien dat een paar uurtjes wachten niet uitmaken voor goed doorvoede dames. Voor Donna maakt dat wel degelijk uit. Als zij een lange tijd niet eet dan schrokt ze, zodra ze eten krijgt, het voer naar binnen waarna ze gaat overgeven. Voor mij geen probleem (ik heb dan een extraatje) maar vrouwtje vindt dat niet fijn. Daarom krijgen wij kleine porties voer verspreid over de dag. Vrouwtje had verzonnen dat als we een op afstand bestuurbare voermachine zouden hebben het ‘probleem’ hiermee opgelost zou zijn.

Vrouwtje drukt graag op toetsjes. Dit doet ze om dingen op te zoeken op het internet maar ook om dingen te ‘maken’. Het is zelfs haar beroep. Ze is een professioneel toetsjes drukker. Aan het internet heeft ze gevraagd of er op afstand bestuurbare voermachines bestaan. Het internet toonde een overzicht waaruit vrouwtje de toekomstige voermachine heeft gekozen en besteld.

Ik dacht dat het een broodjes-bak-machine was dat vrouwtje uit een doos haalde. Donna twijfelde hieraan maar ik wist het vrijwel zeker. Wat moet vrouwtje met een broodjes-bak-machine, dacht ik. Ze bakt weleens een cake of een pizza of een halfgaar stokjes-brood maar brood bakken zie ik haar nog niet zo snel doen. Nu koopt ze wel vaker dingen waar ze later spijt van krijgt dus, wie weet, is dit ook weer zoiets. Vrouwtje opende het apparaat en haalde er een bakje en een klein doosje uit. In het kleine doosje zat een staart. Ze prikte de staart in de onderkant van het apparaat en sloot de andere kant aan op iets in de muur. Het apparaat begon kabaal te maken. Ik denk dat het een lange reis achter de staart had en wilde eten. Maar wat geef je zo’n apparaat te eten? Na een tijdje stopte het kabaal, werd de staart verwijderd en het apparaat verplaatst. Het kreeg een plekje naast de voermachine (de vliegende schotel). Vrouwtje opende het weer en haalde er een soort doos uit, bekeek ‘m en stopte ‘m weer terug. Vervolgens kwam ze met een zak brokjes, gaf ons iets te eten en doneerde de rest aan het apparaat. Niet eerlijk, dacht ik op dat moment.

Soms werkt vrouwtje vanuit huis. Dan drukt ze op de toetsjes van een ander apparaat, een laptop (ik dacht dat het een lappenpop heette maar Donna zei dat dat iets anders is). ‘s Middags, tegen de tijd dat de voermachine afgaat, liep ze naar het apparaat. Opeens liet het een beetje brokjes vallen. Donna was er als de kippen (hmm) bij. Ik vertrouwde het eerst niet maar toen Donna begon te eten sloot ik mij erbij aan. Niet dat er veel over was. Er was sowieso niet veel. Vrouwtje vond dat blijkbaar ook en bovendien zielig voor mij omdat Donna het meeste had opgegeten dus voor deze keer liet ze de vertrouwde voermachine nog één keer afgaan.

In de avond waren onze mensen niet thuis. Het werd steeds later en ik maakte mij zorgen over onze late avond brokjes. De vliegende schotel was inmiddels ontmanteld (schijnt uitgeleend te worden aan ons vroegere buurmeisje). Donna stond bij het nieuwe apparaat te wachten. Opeens vielen er brokjes uit, en nog op tijd ook. Ik was weer te laat en het lukte mij nauwelijks om wat brokjes te pakken. Raar eigenlijk, Donna noemt het apparaat “dat ding”, ze vindt het gierig maar eet ondertussen wel alles op. Nu schijnt het apparaat ook de functie van een spion te hebben. Toen onze mensen thuiskwamen wist vrouwtje mij precies te vertellen dat Donna bijna alles had opgegeten. Ik kreeg iets extra’s ter compensatie. Donna was beledigd en wilde het apparaat aanklagen wegens schending van haar privacy. Gelukkig kwam ze tot inkeer nadat ze besefte dat het haar letterlijk de nodige brokjes zou gaan kosten.

Donna · Nederlands · Stories

De brokjes-bak-machine (deel 1)

Dag 1
Er werd een pakketje bezorgd. Da’s altijd fijn want een pakketje betekent een doos. Dozen groot of klein, wij vinden ze allemaal even fijn! Klinkt goed als een slogan, toch? In die doos zat nog een doos, dus dubbele pret. Uit de tweede doos kwam een apparaat. Sophie dacht dat het een broodjes-bak-machine was. Vrouwtje nam het ding mee naar een andere ruimte en begon het te bestuderen. Toen pakte ze haar telefoon. Waardoor het kwam weet ik niet maar opeens begon de broodjes-bak-machine te praten. Het is nogal een opgewonden standje want vrouwtje moest iets in haar telefoon intypen en dat ding vond het te langzaam gaan. Het bleef constant dezelfde woorden herhalen, notabene in het Engels! Ik weet dit omdat ik de klank herkende. Sophie dacht dat het honger had en het daarom zo liep te jengelen. Nadat vrouwtje de nodige informatie in haar telefoon had gezet, hield het ding z’n snuit. Al met al wist ik nog steeds niet wat het was (Sophie hielt vol dat het een broodjes-bak-machine was maar ik had zo mijn twijfels). Het ding werd weer naar een andere ruimte gebracht en op de vloer gezet. Nadat vrouwtje het had aangesloten en aangezet begon het gejengel opnieuw. Ze pakte snel haar telefoon om het ding tot kalmte te manen. Misschien wilde het gamen? De telefoon schijnt een rustgevend effect op het ding te hebben. Het ding werd weer uitgezet. Tot nu toe zijn er geen broodjes uitgekomen (tot grote teleurstelling van Sophie).

Dag 2
Ik ben er inmiddels achter dat zich in het ding nog een doos bevindt. Vrouwtje deed een klepje boven op het ding open en haalde de doos eruit, bestudeerde ‘m en plaatste ‘m (met moeite) weer terug. Het ding werd weer aangezet en jengelde iets korter. Vrouwtje kwam met onze brokjes voorraad naar het ding toe en opende de bovenkant van het ding (waar de doos in zit). Ze gaf ons eerst iets te eten en kieperde vervolgens de rest van de inhoud in de doos van het apparaat waarna ze het ding afsloot. Nu vraag ik jullie? Wat moet dat ding met onze brokjes? Waarom krijgt het meer te eten dan wij? Sophie heeft hier een theorie over: de brokjes dienen als grondstof om brokjes brood te bakken. ‘Let maar op, Don, morgen komen er brokjes broodjes uit het ding,’ miauwde ze.

Dag 3
Onze voermachine gaat iedere middag om dezelfde tijd loeien. Vervolgens klinkt er een geknars waarna er een bakje brokjes tevoorschijn komt. Soms loeit het ook ‘s ochtends vroeg en/of ‘s avonds laat, als onze mensen slapen of niet op tijd thuis zijn. Op deze manier worden wij op tijd van ons droogje voorzien. Af en toe gebeurt het dat de voermachine leeg is. Dan loeit en knarst ‘ie wel maar dan verschijnt er een bakje zonder brokjes. Eigenlijk komt dat omdat Sophie altijd het schuifje boven het eerste bakje wegduwt en de inhoud van het bakje leeg eet. Ik heb haar hierop aangesproken maar zij wijst alle schuld van de poot. Vrouwtje moet beter opletten en het ding op tijd bijvullen, is haar verweer. Wij poezen zijn daar niet verantwoordelijk voor. Ze aanbidt de voermachine omdat deze op een vliegende schotel lijkt. De voermachine heeft ze van haar buitenaardse vrienden gehad, beweert ze.

Dag 4
Vanmiddag gebeurde er iets vreemds: geen geloei en geknars, maar wel brokjes. Een wonder? Ja en nee. Het veeleisende ding dat eerder onze brokjes kreeg heeft een deel uitgespuugd. Erg ondankbaar maar voor ons niet erg. Het is overigens wel een gierig geval, er was nauwelijks genoeg voor ons beiden. Omdat vrouwtje dat blijkbaar ook vond kregen we het laatste restje voer uit ons vertrouwde knarsende apparaat. Ik hoop dat vrouwtje het ding leert om ons meer eten te geven.

Big Brother is Watching You
Waar ik toevallig achter kwam is dat het ding een oog heeft. Hoe weet ik dit? Onze mensen waren niet thuis. Ik stond bij het apparaat te wachten omdat het tijd voor onze late avond snack was. Keurig op tijd braakte het ding de karige hoeveelheid brokjes uit. Sophie had het te laat door dus bleef er niet veel voor haar over. Toen vrouwtje thuiskwam klaagde Sophie dat ze honger had, dat ik alles had opgegeten. Ik ontkende dat natuurlijk. Zegt vrouwtje: ‘Ik heb het allemaal gezien, Sophie. Hier heb je extra brokjes.’ Hoe kan zij dit gezien hebben? Ze was er niet bij. Bij nader onderzoek ben ik erachter gekomen dat het oog van het ding beelden naar de telefoon van vrouwtje stuurt. Ze kan ons dus overal ter wereld bespioneren. Eng toch? Zou zij ook niet leuk vinden als wij de hele tijd naar haar zitten te loeren. Niet dat we verwachten dat ze op een andere plek iets anders doet als hier (op toetjes drukken) maar toch! Het is je reinste privacy schending. Wellicht is er een instantie waar ik dit kan melden. Aan de andere kant geeft het wel een geruststellend gevoel: als ik honger heb ga ik bij het ding staan en als vrouwtje mij ziet dan drukt ze op een knopje op haar telefoon en krijg ik te eten. Nee, ik denk dat ik de autoriteiten hierover niet ga inlichten daarmee gooi ik mijn eigen, ja wat eigenlijk, in.

Donna · English · Nederlands · Sophie · Stories

Jeugdzonden

English

Als jonge poesjes zette wij de hele klas op stelten. Vroeg de juffrouw hoeveel één muis plus één muis was, dan antwoordde Sophie twaalf. Als juffie vroeg hoe ze daarbij kwam zei ik: mamma muis plus pappa muis plus tien baby muisjes, waarna de hele klas het uitgierde van het lachen. Werden wij de klas uitgezet en naar de hoofdjuffrouw gestuurd. Omdat het de derde keer die week was werden we naar huis gestuurd. We wilde niet dat onze mammie erachter kwam dus bleven we in het winkelcentrum rondhangen. Daar was altijd iets te beleven. Zo hebben we een keer een rookworst ontvoerd. Beetje jammer dat hij ons aanklaagde. Dat oranje vogeltje uit de dierenwinkel was ook geen succes. Kregen we een winkelverbod opgelegd. Vuile verraders waren het! Het ergste van alles was dat wij een visje voor onze mammie hadden gehaald, twee meeuwen ons op stonden te wachten, het visje op brute wijze van ons afnamen en ermee wegvlogen. Als jullie denken dat deze monsters hiervoor werden bestraft vergeet het maar! Weten jullie wie er een gebiedsverbod kregen? Juist, wij!

Een detail: Donna werd de klas uitgestuurd en ik volgde haar. Juffie vroeg waar ik naartoe ging. Ik zei: “met Donna mee.” Juffie zei dat ze mij de klas niet had uitgestuurd. Ik zei dat ik Donna niet alleen kon laten gaan waarop juffie zei: “Ga jij dan ook maar Sophie maar weet dat ik jou geen straf geef.”

 

Youthful Indiscretions

As young kittens we turned the whole class upside down. When the teacher asked how much one mouse plus one mouse was, Sophie answered twelve. When she asked how she got on it, I said: mommy mouse plus daddy mouse plus ten baby mice, after which the whole class cried out laughing. We were sent out of the classroom straight to the head teacher. Because it was the third time that week we were sent home. We didn’t want our mommy to find out so we stayed in the mall. There was always something going on there. For example, we once abducted a smoked sausage. Too bad he was suing us. That orange bird from the pet store weren’t a success either. We were banned from the store. They were dirty traitors! The worst thing of all was that we had brought a little fish for our mommy, two seagulls were waiting for us, brutally took the little fish from us and flew away with it. If you think these monsters were punished for this, forget it! Do you know who got an area ban? Right, we!

A detail: Donna was sent out of class and I followed her. The teacher asked where I was going. I said, “joining Donna.” Missy said she didn’t sent me out of the classroom. I said I couldn’t let Donna go alone and she said, “Go, Sophie, but know I’m not punishing you.”

Donna · Nederlands · Stories

Timesharing

Onze mensen kwamen met dit thuis:

Ze vertelden ons dat het een huisje voor ons is. Ik ging op onderzoek uit:

Normaal gesproken passen hier twee poezen in maar in ons geval is “timesharing” een betere optie:

En wat denken jullie? Sophie heeft het huisje voor haarzelf opgeëist.

Ze geeft volgende week een housewarmingparty en heeft mij zelfs niet uitgenodigd …

Nederlands · Sophie · Verhalen

Een buitenaards wezen in een bontjas

English

Herinnert u zich dat Sophie is ontvoerd door buitenaardse wezens? Ik heb destijds niet gemerkt dat ze haar kwamen halen, maar ik merkte dat ze zich een beetje vreemd deed nadat ze was teruggekomen. U denkt misschien: “Als je niet gemerkt had dat ze weg was, hoe merkte je dan dat ze terug was?” Goed punt! Op een bepaald moment gedroeg ze zich vreemd, ik bedoel vreemder dan normaal. Ik vroeg haar of ze zich goed voelde. Eerst maakte ze wat miauwende geluiden alsof ze haar stem aan het testen was. Toen begon ze me over haar “ontvoering” te vertellen. Natuurlijk geloofde ik het niet, maar zei er verder niets over.

Het is meer dan twee jaar geleden dat deze ontvoering plaatsvond en Sophie heeft sindsdien veel last van allergie. Ze werd ook dunner. Ik begon mezelf zorgen over haar te maken en stuurde haar naar de dierenarts. De dierenarts was niet in staat Sophie te genezen en stuurde haar naar de dermatoloog. Nu, na zes weken lijkt het alsof ze zich beter voelt, hoewel haar vacht nog niet is gegroeid.

Vorige week vond ik een foto op Facebook die het gedrag van Sophie verklaart en ook waarom ze nog steeds mager is:

ZE HEBBEN DE BINNENKANT VAN MIJN ZUSJE VERVANGEN DOOR EEN BUITENAARDS WEZEN!

Ik woon samen met een buitenaards wezen in een bontjas! De jas van Sophie! Ik vind dit niet leuk … helemaal niet leuk! Waar is Sophie? Ik wil Sophie terug. Mijn mooie zus Sophie, die altijd zo trots op haar vacht was. Kan iemand me vertellen hoe ik het ding dat bij mij inwoont, opnieuw in mijn zusje Sophie kan transformeren? Alsjeblieft?

>ˆ..ˆ<

English · Sophie · Stories

The alien inside

Nederlands

Remember Sophie being abducted by aliens? I never noticed they came to get her, but I did notice she was acting kinda strange after she returned. You might be thinking “If you didn’t notice she left how did you notice she returned?” Good point! At a certain moment she was acting strange, I mean more strange than usual. I asked her if she was feeling well. At first she made some meowing sounds like she was testing her voice. Then she started telling me about her “abduction”. Of course I didn’t believe it but didn’t say.

It has been more than two years ago since this abduction happened and Sophie has been struggling a lot with her allergies. She also lost weight. I started worrying about her and sent her to the vet. The vet wasn’t able to cure Sophie and sent her to the dermatologist. After six weeks it looks like she’s feeling better although her fur hasn’t grown back yet.

Last week I found a picture on Facebook which explains Sophie’s behaviour and the fact that she’s still skinny:

THEY REPLACED THE INSIDE OF MY SISTER WITH AN ALIEN!

I’m living with an alien wearing a fur coat! The coat of Sophie! I don’t like this … I don’t like this at all! Where is Sophie? I want Sophie back. My beautiful sister Sophie who was always so proud of her fur. Can anybody tell me how to convert the thing living with me back into my sister Sophie? Please?

>ˆ..ˆ<

Nederlands · Reizen · Verhalen

Zuster Donna, ziet gij al iets komen?

English

Onze mensen houden van reizen. Tijdens hun reizen maken ze foto’s. We kijken graag naar de foto’s omdat er vaak katten en vogels op staan. Eén foto deed mij aan iets denken: toen we kittens waren, vertelde onze mama ons altijd verhalen. Soms waren ze best eng. Als we stout waren geweest vertelde ze ons het verhaal van Blauwbaard. We hebben altijd gedacht dat het om een blauwstaart ging omdat één van de vrouwen zei: “Zuster Anna, ziet gij al iets komen?” Ik speelde deze scène met Donna en zei: “Zuster Donna, ziet gij al iets komen?” Donna antwoordde dan: “Ik zie een blauwstaart in een boom en een merel die bijna door een vrachtwagen wordt geraakt.”

  • Een vrachtwagen?
  • Ja, een vrachtwagen
  • Hoezo dat?
  • Hij stak de straat over
  • Vloog hij niet?
  • Nee, waarom?
  • Omdat het een vogel is!
  • Nee, het was een vrachtwagen, sufferd en die vliegen niet!

Daarna begonnen we te vechten. Onze mamma raakte overstuur en vertelde ons dat ze ons naar Blauwbaard zou sturen als we niet ophielden. En kijk eens wat ik vond in de fotocollectie van onze mensen:

Blauwbaard

Ja, het is een afbeelding van Blauwbaard. Het was ergens ver hier vandaan op een muur geschilderd. Er waren ook schilderijen van menselijke gezichten, we nemen aan van zuster Anna en haar zus.

Nadat we dit hadden ontdekt, is Donna bang om te gaan slapen en ik slaap ook niet goed. Wij zijn goede poesjes die soms slechte dingen doen. Ik denk niet dat onze mensen ons naar Blauwbaard zullen sturen, maar wat als Blauwbaard naar ons komt?

Zuster Donna, ziet gij al iets komen?

English · Stories · Travels

Sister Donna, do you see anybody coming?

Nederlands

Our humans like to travel. During their travels they take photos. We like to watch the photos because there are often cats and birds in them. One photo reminded me at something: when we were kittens our mommy used to tell us tales. Sometimes they were pretty scary. When we did bad things she used to tell us the story of Bluebeard. We’ve always thought it was about a blue bird because one of the women said: “Sister Anna, O, sister Anna, do you see anybody coming?” I played this scene with Donna and I used to say: “Sister Donna, O, sister Donna, do you see anybody coming?” Then Donna answered: “I see a Blue Bird up in a tree and a Black Bird almost hit by a truck.”

  • A truck?
  • Yes, a truck
  • How that?
  • It was crossing the street
  • Didn’t it fly?
  • No, why?
  • Because it’s a bird!
  • No, it was a truck and a truck can’t fly, stupid!

Then we started fighting and our mommy got upset, telling us she’ll send us to Bluebeard if we didn’t stop. Now, look what I found in our humans photo collection: 

Bluebeard

Yes, it’s a picture of Bluebeard. It was painted on a wall somewhere far away from here. There were also paintings of human faces, we assume of sister Anna and her sister.

After discovering this, Donna is afraid to sleep and I haven’t slept well either. We are good girls who do bad things sometimes. I don’t think our humans will send us to Bluebeard but what if Bluebird comes to meet us?

Sister Donna, O, sister Donna, do you see anybody coming?