Artrose aan mijn rechterknie. Dat was de diagnose die dokkie stelde na mij uitvoerig onderzocht te hebben. Het bijna uitrukken van mijn poten werd daarbij niet gemeden. Ook moest ik een stukje lopen om de mate van mankheid te bepalen. Natuurlijk kreeg ik een uitvoerige pawdicure omdat het mank lopen ook veroorzaakt door een (bijna) ingegroeide nagel kon zijn. Dit laatste was dus niet de oorzaak.
Hoe nu verder? Pilletjes mag ik niet omdat deze a) niet in combinatie met mijn andere pilletjes gebruikt mogen worden, b) ze niet voorgeschreven mogen worden vanwege mijn chronische maag-darmontsteking, c) ik sowieso geen pilletjes inneem! Wat nu? Een prikje en dat iedere vijf weken door dokkie toegediend moet worden. Het duurt iets langer voordat dit geneesmiddel aanslaat, als dat het überhaupt doet. Als het werkt dan dans ik de horlepiep weer, al moet ik deze dans nog wel leren.
Verder werd geadviseerd om een opstapje bij de bank neer te zetten voor het ontlasten van mijn knie. Het gevolg was dat er eerst kussens voor de bank werden gelegd en een soort trap werd neergezet zodat het een rommeltje in de huiskamer werd. Het risico was tevens dat vrouwtje, die toch al niet zo handig is, over de rommel zou struikelen. De troep werd gelukkig snel opgeruimd.
Een weekje later kwam vrouwtje met een onooglijk grijs ding thuis dat voor de bank werd gezet. Het had een tree en een soort plateau met een gleuf erin. Op zowel de tree als het plateau werd een brokje gelegd. Vermoedelijk had het ding honger maar lustte geen brokjes want na een dag lagen ze er nog. Ik was verbaasd over zo’n slechte smaak: dat ding disharmonieerde met alles hier in huis. Na een dag werd het grijze obstakel verhuisd naar de slaapkamer. Daar werd het voor mijn ‘aanvliegroute’ naar het bed gezet. Moest ik iets anders verzinnen om op het bed te komen nu dat onding in de weg stond.
Na een week behelpen had ze het eindelijk door: “Donna maakt geen gebruik van het opstapje om op het bed te klimmen of ervan af te springen,” hoorde ik haar tegen baasje zeggen. Ze was volgens mij ook blij dat ze zelf nog niet gewond was geraakt. Het opstapje is retour gebracht, niemand werd er gelukkig van, het ding zelf ook niet. Het is weer bij zijn grijze soortgenoten en ik kan weer normaal op bed springen.
Binnenkort komt dokkie langs voor mijn tweede prik. Als het aanslaat ga ik oefenen met dansen en deel mijn vorderingen via dit kanaal.
>^..^<