Nederlands · Sophie · Stories

Poezenemmer

Soms is het genoeg, de poezenemmer is vol en er is maar één druppeltje nodig om ‘m te doen overlopen.

Sophie heeft last van jeukende ogen. Daar heeft ze een medicijn voor. Het medicijn werkt wel maar heeft het probleem niet volledig opgelost. Gisteren is Sophie van het vloerkleed geplukt en in de poezenmand gestopt. Vrouwtje nam haar mee en toen ze terugkwamen drukte dat mens mij tegen de grond om een druppel in mijn nek te geven. Het bleek dat ze dit ook bij Sophie had gedaan. Ik weet niets dat erger is dan een druppel in je nek krijgen. Sophie vertelde mij het volgende:

Ik lag in de huiskamer toen vrouwtje naar mij toe kwam. Ik vermoedde iets en stond op. Vrouwtje stond stil en staarde naar de vloer. Plots greep ze mij. Ik zette mijn nagels in het vloerkleed. Zij maakte ze los en zette mij in de poezenmand. Samen gingen we op pad.

Ze opende een deur … en nog een … ja hoor, ik was weer bij de dierenarts. We moesten een tijdje wachten. Het mens probeerde me in contact te brengen met een kitten. Denk je dat ik daarop zit te wachten?

We werden binnen geroepen. De poezenmand werd geopend. De dierenarts controleerde mijn ogen en vacht. Hij gaat mij pijn doen … laat me met rust … ik wil weg  … Vrouwtje kwam met een plannetje zodat de dierenarts mij geen pijn hoefde te doen. Ze stelde voor om een ander medicijn te proberen. Er is nog een flesje met spul dat Donna eerst kreeg. Nu ze pilletjes heeft mag ik het proberen. Ik krijg altijd de afdankertjes van haar. Deze keer vind ik dat niet erg.

Als we terug zijn maakt vrouwtje de poezenmand open. Ik wil eruit maar ze drukt mij naar beneden en spuit een druppel in mijn nek. Wat afschuwelijk is dit! Snel loop ik de trap op naar de huisdeur. Hij gaat open … Eindelijk veilig!

Nu vertrouwen we dat mens niet meer en negeren haar. Die druppel heeft het vertrouwen weggespoeld … de poezenemmer was vol … nu is hij overgelopen …

>^..^<

 

Articles · Nederlands · Other cats

Paniek bij de Staarten Commissie

De volgende brief ontving ons mens van Grote Staart:

bijpraat-van-grote-staart-1U kunt hier de hele brief lezen: bijpraat-van-grote-staart

Deze middag zag ik (Sophie) een nieuwe kat op ons balkon. Het leek mij een vriendelijke jongen maar Donna dacht daar anders over:

Sophie: Don, eh … weet jij wie dit is?
Rode kat: Hoi, wie zijn jullie? Ik woon …
Donna: hier niet! Wegwezen jij!
Sophie: Don, waarom doe je zo onaardig?
Donna: Ik word blazerig van lui die onuitgenodigd op mijn balkon komen!
Sophie: Misschien was het een ontsnapt lid van de Staarten Commissie?
Donna: Mij ‘n zorg … wat ga jij nu weer doen?
Sophie: Een hapje eten zoeken … mag dat niet?
Donna: Mag dat niet? Ons territorium wordt geschonden en mevrouw gaat een hapje eten zoeken …
Sophie: Als ik honger heb kan ik ons territorium niet goed bewaken, jij past toch wel even op?
Donna: Wie anders? Ik moet hier alles in de gaten houden! Eten? Daar heb ik geen tijd voor!

Zoals u zult begrijpen, laat ik mij niet door dat intimiderende gedrag van mevrouw Donna van mijn stuk brengen. Ik heb een bericht naar Grote Staart gestuurd om hem te melden dat ik wellicht een van zijn leden heb gevonden. Wat ik er niet bij heb vermeld is dat Donna de arme drommel weer heeft weggejaagd …

>^..^<

Articles · Michael · Nederlands · Other cats

De Staarten Commissie

Toen onze oom Michael hier nog woonde kwam er iedere woensdagavond een clubje oude katers bijeen om het één en ander te bemiauwen. Omdat deze “heren” voor de nodige overlast zorgden heeft Donna hun wekelijkse uitje uiteindelijk verboden. De voorzitter, Grote Staart, was hierdoor dusdanig ontstemd dat hij het vrouwtje een statige brief heeft geschreven. Het leek ons een goed idee om deze brief te publiceren en hiermee aan te tonen dat er nog Heren bestaan in de kattenwereld.

verzoek-van-grote-staart-1

Lees de volledige brief hier verzoek-van-grote-staart

Michael · Nederlands

Eet ze!

De kat die voor ons in dit huis woonde, Oom Michael, was een groot schrijver. Hij heeft twee boeken en verschillende artikelen geschreven. Zijn derde boek is helaas niet afgemaakt, maar misschien publiceren wij hieruit binnenkort een artikel.

De volgende column komt uit Oom Michael’s tweede boek “Brokjestijd“. Het is geschreven naar aanleiding van een artikel in de krant. Het is een oud artikel van voor onze geboorte.

Enfin, we laten jullie niet langer in spanning afwachten, hier is het:

Eet ze!

Stelt u zich eens voor: u bent een kat, rijk en lui. Ligt u op een mooie dag in ’t zonnetje, komt er een ronddolende kater langs, doet iets met u wat ik al jaren niet meer kan en dan wordt u ziek, doodziek … Een fabeltje, zal u denken. Mis: niets is meer waar in het volgende verhaal:

In het Gooi wonen rijke katten. Omdat ze niet hoeven te werken liggen ze de hele dag op een matras, een Goois matras. En daar, op dat matras, is de ellende begonnen want nu heerst er katten-eets.
Eerst dacht ik dat ze ‘eet ze’ bedoelden. U moet namelijk weten dat ik sinds jaar en dag op dieet ben en chronisch hongerlijd. Toen ik hoorde dat er in het Gooi eets heerste wilde ik er meteen naartoe. Mijn mens heeft mij uitgelegd wat eets is, hoe je het schrijft en hoe je het krijgt. Je kunt aids krijgen door iets te doen wat ik al jaren niet meer kan, maar ook door elkaar te bijten tijdens een gevecht. Op grond van deze uitleg heb ik besloten om thuis te blijven.
De bron van de verspreiding, een zwerfkater, is inmiddels in hechtenis genomen en de hele Gooise kattenkolonie wordt thans aan een aidstest onderworpen.

Zo ziet u maar: rijk zijn is ook niet alles. Denkt u dat uw kattenkostje gekocht is, komt er zo’n aidskater de boel verzieken. Nee, dan blijf ik met m’n chronische honger liever thuis.

Eet ze! Zou ik zeggen.

Nederlands · Sophie

Verdrietige Staart

English

Toen vrouwtje gisteren thuiskwam vroeg ze mij wat er met mijn staart was gebeurd. “Wat kan er met mijn staart gebeurd zijn?” Vroeg ik haar terwijl ik mezelf omdraaide. Mijn staart zat op z’n plaats, dus ik begreep niet wat ze bedoelde.

Later die avond begon Donna mij vragen over mijn staart te stellen. Het begon mij langzaamaan te irriteren. Ik heb een prachtige staart die mijn gemoedstoestant in een perfecte en elegante manier weespiegelt. Meestal ben ik blij of nieuwsgierig; mijn staart wijst dan in de lucht. Soms ben ik boos en is mijn staart groot en dik. Vrouwtje zegt dat ik op een bijzonder ras lijk met die boze staart.

Omdat ik merkte dat het springen iets moeilijker ging besloot ik wat staart onderzoek te doen. U vraagt zich misschien af hoe ik dat doe? Hoe kan een poes beter haar staart onderzoeken dan hem te wassen? Dus dat deed ik, ik waste mijn staart! Zoals gewoonlijk begon ik aan het eind van mijn rug. Daar was niets mis en het deed geen pijn. Een paar centimeter vanaf mijn rug zag mijn staart er raar uit, hij hing naar beneden en zag eruit alsof hij gebroken was. Ik probeerde hem op te tillen, maar alleen het eerste deel werkte mee en de rest van mijn staart deed niets anders dan erbij bungelen. Het was zo triest om mijn mooie staart er zo bij te zien hangen.

Sophie On The Phone
Mijn mooie staart is niet zichtbaar op deze foto

Vanmiddag ben ik met vrouwtje naar de dierenarts geweest Na een hoop geknijp in mijn lijfje, pootjes en staart concludeerde de dierenarts dat ik geen pijn had en dat mijn staart niet gespalkt hoefde te worden om te genezen.

Ik denk dat mijn staart verdrietig is. Misschien moet ik hem meer aandacht geven, meer wassen en vertellen hoe mooi hij eruit ziet. Hij zal dan zeker snel genezen!

Donna · Nederlands · Sophie

Gelukkig Nieuwjaar

Wij, Sophie en Donna, wensen alle katten, mensen en andere dieren een gezond en gelukkig 2015!

Happy20150101-1

Donna heeft een hekel aan vuurwerk en heeft zich een groot deel van de avond verschanst in het ketelhok.

Donna20141115-1

Ik, Sophie, vond het vuurwerk erg interessant en heb er met belangstelling naar gekeken.

Sophie20140531-1

We zijn het nieuwe jaar goed begonnen: we hebben een aantal katten geadopteerd die moeilijk plaatsbaar zijn. Eén ervan herinneren wij ons nog, het schildpadpoesje Whoopie. Het is fijn om een eigen huis met eigen mensen te hebben, maar dit blijkt niet voor iedere kat te zijn weggelegd. Nu hebben we dus een aantal adoptiebroertjes en – zusjes. Dat vinden we erg leuk, al kunnen we ze hier niet uitnodigen.

Mocht u ook van plan zijn om het Adoptieplan van Vereniging Kattenzorg Den Haag te steunen, dan is dit de website: Adoptieplan Kattenzorg. U kunt natuurlijk ook lid worden van Vereniging Kattenzorg en/of een kat adopteren. Wij zijn ook geadopteerd en dat vinden we erg fijn (en onze mensen vinden dat ook).

>^..^<

Donna · Nederlands · Sophie

Adoptie ouders

Sommige verhalen moeten gewoon verteld worden en dit is er één van. Ik kan dit verhaal het beste illustreren door de gesprekken tussen mij en mijn zusje Donna op te schrijven. Het is al lang geleden gebeurd, maar ik herinner mij bij vlagen hoe het is gegaan.

Don, waar zijn we?
Weet ik veel …
We zijn niet thuis, toch?
Dacht ‘t niet
Waarom hebben ze ons weggebracht?
Weet ik veel, dat zei ik toch!
Ik vind het hier niet leuk!
Anders ik niet!
Er zijn wel veel andere katten
Nou, gezellig zeg!
Ik hoorde één van de katten zeggen dat hij geadop … adopt … eh … werd
Door mensen?
Weet ik niet
Nou, veel plezier!
Hij moest eerst geknipt worden, zei ‘ie
Hebben ze hier ook een kapper?
Zal wel …

 

De volgende dag werden we in een mandje gezet.

Don, waar gaan we naar toe?
Weet ik veel …
Misschien gaan we naar de kapper
Geloof je het zelf?
Waarom niet?
Ruikt het hier naar een kapper?
Hoe moet ik dat weten, ik ben nog nooit bij een kapper geweest!

 

Toen we wakker werden voelden we ons heel raar.

Don, ik voel me niet lekker
Ik ook niet
Heeft de kapper dat gedaan?
Hoe moet ik dat weten?
Waar zijn we?
Weer terug bij de andere katten, zo te ruiken
Ik heb pijn …

Sophie-&-Donna-09

Na een tijdje voelde ik mezelf beter, maar Donna bleeft mokken.

Don, zouden wij ook geadop … adopt … eh worden?
Ik zou het niet weten
Oh kijk, we gaan op de foto
Ik niet!
Toe nou, je wilt toch niet hier blijven?
Weet ik veel … ik vertrouw niemand meer …

 

Omdat ik pijn bleef houden, werd ik weer in een mandje gestopt en weggebracht.

Don, ik moet weer naar de kapper …
Oh, nou ik ga niet mee
Ik wil niet weg bij jou
We schijnen hier niets in te brengen te hebben …

 

Toen ik wakker werd, zat Donna naar me te blazen. Niet bepaald een hartelijk welkom.

Don, waarom doe je zo lelijk tegen mij?
Dat gaat maar weg, laat mij hier alleen … waar ben je geweest? Je ruikt raar …
Bij de kapper, denk ik. Ik voel me zo raar …
Hier, eet wat …
Heb jij nog iets over die adop … adopt … eh gehoord?
Ja, die kat is opgehaald en er kwamen mensen naar mij kijken
Oh, dat is goed nieuws
Wat is daar goed aan?
Dan kunnen we misschien uit dit hok
Ik wil niet meer bij mensen wonen. Ik heb geblazen naar die mensen. Wegwezen!
Ook niet aardig

 

Een week later kwam er weer een mens naar ons kijken. Donna was zo boos dat ze zich achter mij verschool een constant zat te blazen.

Don … Don … kijk dan, misschien komt zij ons adop … adopt … eh
Wegwezen!
Dag mevrouw, ik ben een lief poesje en die blaasbalg achter me is mijn boze zusje
Opzouten!
Hou nou op Don!

Donna-2008

Nadat er nog meer mensen langs waren geweest voor ons, kwam die mevrouw weer. Deze keer had ze een reus meegenomen. Tenminste, ik dacht dat het een reus was. Ze was echter niet bang van hem, al gromde ‘ie alleen maar …

Don, we zijn geadop … adopt … eh … leuk he?
Misschien …

 

We werden weer in mandjes gezet. Donna was iets positiever, en ook nieuwsgieriger, maar liet zich moeilijk vangen waardoor ik de hele tijd in mijn mandje moest wachten.

Zo, ben je daar eindelijk?
Wat nou?
Ik zal wel eens naar huis willen!
Naar huis?
Ja, waar denk je dat we anders naartoe gaan?
Naar de kapper? Of misschien naar de pedicure deze keer …
Leuk ben jij zeg!

 

Toen we eindelijk in ons huis aankwamen, mochten we onze mandjes uit. Donna stoof gelijk weg en ik kon haar niet meer vinden.

Don, waar ga je naar toe? Blijf nou! Do-on …
Ik heb tijd voor mezelf nodig!
Kom nou terug, Don …
Laat me met rust!

 

Ik hoorde de vrouw zeggen “Hé, het waren er toch twee? Die kleine is toch niet gevlucht?” Ze keek in het portiek, maar de reus zei dat hij geen poes weg had zien lopen. De vrouw was erg ongerust, maar besloot ons beiden met rust te laten zodat we aan onze nieuwe omgeving konden wennen.

Psst … Don …
Ja?
Kom nou, ze hebben hier lekker eten
Oh, ik heb geen honger!
Fijn voor mij, dan heb ik des te meer

 

Even later kwam Donna uit haar schuilplaats, at een paar brokjes, ging op de bak en vertrok weer naar haar geheime onderduikadres, zoals ze dat noemde.

Lekker eten, zie je wel?
Ja
Wanneer kom je nu tevoorschijn?
Weet ik veel
Is ook niet leuk voor die mensen
Heb ik daar wat mee te maken?
Je zou tenminste wat dankbaarheid kunnen tonen
Waarom? Straks brengen ze ons toch weer weg!
Hoe weet jij dat nou?

 

Na drie dagen kwam mevrouw Donna eindelijk tevoorschijn, nou ja, de reus trok een keukenkastje open en Donna sprong eruit. Ze had zich via een plint toegang verschaft en zat tussen de pannen verstopt.

Zo, ben je daar eindelijk?
Ik probeer het, maar als het niet lukt, dan zien ze mij nooit meer!
De reus heeft je ontdekt, he?
Nee hoor, dat was toeval.
Maar je kwam wel naar buiten
Wat moest ik anders? Misschien wilde hij mij opeten

 

Een tijdje later zag ik Donna bij de vrouw op schoot zitten en haar armen en handen likken.

Dat is niet eerlijk, Don. Dat mens is van mij!
Nu niet meer! Neem jij die reus maar
Durf ik niet. Waarom neem jij ‘m niet?
Ik kijk wel uit! Straks eet hij mij op
Geloof je dat zelf? Je bent net een geraamte met een bontjas aan
Ik ben wát?
Wat ik je mauw … er zit geen greintje vet op je botten

Het heeft een tijdje geduurd voordat we gewend waren en minder bang werden voor de reus. Nu is hij onze grote vriend die ons stiekem lekker vers vlees en verse kip geeft, als het vrouwtje niet kijkt. Donna heeft nog steeds babbels, weet alles beter, maar dat heeft u misschien al in de vele verhalen die het vrouwtje op onze aanwijzingen heeft geschreven kunnen lezen.

Soms begrijp ik mensen nog steeds niet, maar daar zal iedere kat wel last van hebben. Gaan ze weg, zorgen andere mensen voor ons die naar hond en vreemde katten ruiken. Waar zijn ze dan? Naar de kapper? Donna zegt dat ze in een hotel zijn, met andere mensen. Ik begrijp niet dat ze dat vrijwillig doen. Ze hebben ons toch? Of zouden ze in mandjes worden gestopt en naar een hotel worden gebracht? Toch maar eens aan Donna vragen.

Het gebeurt ook dat vrouwtje naar andere katten ruikt. Soms loopt ze bij de buren naar binnen en hoor ik die kater schreeuwen. Dat is toch zo’n blaaskaak. Altijd opscheppen en zijn arme zusje onderdrukken. Hij wilde een keer bij ons op visite komen en toen heb ik zo’n hoge rug en dikke staart opgezet dat hij niet wist hoe snel hij naar zijn eigen huis terug moest gaan. Hij is trouwens ook bang van Donna.

Zit ‘ie op de trap in het portiek, komt Donna aanlopen.

Hallo,” zegt Donna met haar liefste stemmetje, begint die gozer me toch te blazen. Donna gaat pal voor hem zitten en kijkt ‘m intimiderend aan. Ze ziet dat hij niet langs haar durft. Vrouwtje probeert hem te helpen, al begrijp ik niet waarom. Donna loopt weg en hij doet een poging om naar huis te gaan. Plots is Donna er weer en probeert hem een haal te geven. Hij weet niet hoe snel hij zijn huis in moet vluchten. Donna komt gloeiend van opwinding en trots binnen, mompelt dat ze een tof koekie is, loopt naar de zolder en valt in slaap.

Dat is typisch Donna, gek op snelle acties. Ik zelf ben iets rustiger daarom botst het af en toe tussen Donna en mij. Nu we ouder zijn is ze nog steeds druk, al slaapt ze meer. Ze zoekt altijd de actie op, maar van feestjes houdt ze niet. Zo ben ik gek op Halloween en moet zij er niets van hebben.

U kunt ons wel en wee op onze website catchat.amalphi.nl lezen. De verhaaltjes zijn in het Engels, dat is een idee van Donna. Op mijn verzoek zijn een aantal verhaaltjes vertaald omdat ik ook graag Nederlandstalig publiek voor onze website wil interesseren.

Sophie-08

Sophie

voorheen Stoppie, Donna heette Dondertje – ik hoef niet uit te leggen waarom 😉