Articles · Nederlands · Sophie

Allergische Dames

Vrouwtje is trots op ons. Heel erg trots. “Waarom?” vraagt u zich misschien af. Wij zijn naar de dierenarts geweest. Vrouwtje en baasje hebben ons uitgelegd waarom dat nodig was. Natuurlijk vonden we het niet leuk, maar begrepen dat het in dit geval de beste oplossing was en hebben vrouwtje het niet moeilijk gemaakt om ons in de poezenmand te krijgen.

We hebben al jaren last van allergie. Ik, Sophie, heb last van jeukende ogen en moet veel niezen. Het lijkt op hooikoorts. Donna heeft een aandoening met een moeilijke naam: eosinofiel granuloom complex. Op deze website wordt uitgelegd wat het is. Een aantal jaar geleden had ze hier ook last van. Ik heb daar een aantal artikelen aan gewijd (Donna’s Allergy en Donna’s eosinophil). Destijds was er sprake van eosinofiele zweren in haar bekje en nu manifesteert het zich als eosinofiele plaque. Vrouwtje heeft het een tijdje aangekeken en Donna kruiden gegeven maar dat hielp niet.

Donna

Vrouwtje wil liever niet dat wij medicijnen innemen omdat dit slecht voor ons is. Daarom hebben wij het afgelopen jaar een alternatieve therapie gevolgd. Omdat de resultaten wisselend waren en Donna vaak stopte met eten heeft vrouwtje besloten om ermee te stoppen. We zijn op advies van de dieranarts overgestapt op een zogenaamd eliminatie dieet. Dit was ook lastig omdat wij vaak misselijk van het eten werden (ja, zelfs ik).

Na uitvoerig experimenteren met verschillende soorten voer moesten we er toch aan geloven … niet dat ik dat experimenteren erg vond … ik heb al veel soorten voer getest en denk dat ik mezelf voor een testpanel bij de consumentenbond ga aanmelden.

Donna werd als eerste naar de dierenarts gebracht. Haar reactie na het bezoek verbaasde mij.

  • Don, hoe is het gegaan?
  • Oh, goed hoor … ik heb de onderzoekruimte uitgetest. Ze hebben daar een aanrecht zonder afwas …
  • Bedoel je dat je van de behandeltafel bent gesprongen?
  • Ja, het duurde mij een beetje te lang dus ben ik rond gaan neuzen … beetje jammer dat baasje me van het aanrecht tilde en op de behandeltafel terugzette. De dierenarts heeft mij onderzocht en stelde wat vragen aan vrouwtje. Toen ze aangaf dat ik ruim een jaar geleden dieetvoer en het vloeibare medicijn weigerde vroeg hij wie er bepaalde of ik dat medicijn kreeg. Ik dus! Gelukkig luistert vrouwtje goed naar mij. Na overleg is er (met mijn instemming) besloten om mij een injectie te geven en een kuurtje. Oh, en ik heb gelijk voor jou een afspraak gemaakt. Morgen ben jij aan de beurt, zelfde tijd, zelfde plaats …
  • Je hebt wat? Dat meen je niet! Waarom dan?
  • Weet je dat niet? Je krabt je ogen er bijna uit! Ik word doodnerveus van je. Je voorpoten zijn ook kaal en je wordt steeds dunner. Echt Sophie, ik ben erg bezorgd ga alsjeblieft naar de dierenarts.

Dit ontroerde mij, moet ik bekennen. Donna die bezorgd is om mij, hoe lang is dat geleden? Komt zeker omdat we ouder worden … Enfin, ik moest er dus ook aan geloven. Baasje en vrouwtje hebben mij er nog eens extra van overtuigd en beloofde mij extra voer. Dat laatste gaf de doorslag.

Sophie

Bij de dierenarts moest ik ook wachten. De behandeltafel ben ik echter niet afgesprongen. Omdat ik een makkelijke eter ben en van het innemen van medicijnen geen probleem maak waren de dierenarts en baasje en vrouwtje het snel over de behandeling eens. Ook ik krijg een kuurtje maar met andere medicijnen dan Donna. Als het goed gaat dan mag ik de medicijnen in een lage dosering voor langere tijd innemen omdat deze medicijnen weinig bijwerkingen hebben. We moeten eigenlijk ook dieetvoer maar hebben nog een voorraadje voer liggen dat van zeer goede kwaliteit (en smaak) is en waar we niet misselijk van worden. We hopen allemaal dat het deze keer goedkomt. Soms moet je accepteren dat een medicijntje nodig hebt dat niet alternatief is …

>ˆ..ˆ<

Donna · Stories

Poezenjaren

Je weet dat het gaat gebeuren, alleen niet wanneer. De poezenmand staat al een dag in de gang. Sophie was twee weken geleden aan de beurt. Toen zij terug kwam herkende ik haar geur niet en blies tegen haar. Ze werd boos. Haar probleem. De poezenmand werd opgeborgen. Nu staat hij daar dus weer. Wie o wie?

Vrouwtje vertrok vanmorgen en kwam in de middag terug. Ze liep op mij af en tilde me op. Natuurlijk protesteerde ik. Ze sprak lieve woordjes terwijl ze me in de poezenmand stopte. Ik klaagde. Nog meer lieve woordjes.

We gaan op pad. Ik kijk belangstellend om mij heen. Zoveel nieuwe geluiden en geuren. De mand wisselt regelmatig van hand.

Ze opent een deur. Dan ruik ik het. Ik begin te trillen. Vrouwtje probeert me in contact te brengen met een ander wezen. Ik negeer het. Heb wel wat anders aan mijn hoofd! We worden binnen geroepen. Mijn veilige onderkomen wordt verwijderd. Ik word betast. ‘Ze ziet er goed uit,’ zegt een stem. Natuurlijk, wat had je dan verwacht? Geen vieze druppeltjes meer, probeer een nieuw pilletje. Bel over een week. Over drie jaar terugkomen.

Bevrijd hol ik de trap op. Zodra ik binnen ben vertel ik het Sophie. Zij heeft ook pilletjes. Vindt ze niet erg. Ik ook niet. Pilletjes zijn lekker, druppeltjes vies. Over drie jaar krijgen we weer prikjes. Hoeveel poezenjaren zijn dat?

Donna >^..^<

Sophie · Stories

Appeltaart

Wellicht herinnert u zich het verhaal van Sophie, dat ze door ruimtewezens was ontvoerd. Ruimtewezens die naar groene appeltjes roken. Ik heb weken dat gezemel aan moeten horen en de verwijten als ik volgens Sophie te veel voer uit die vliegende schotel had gegeten.

Enige tijd is er rust in de tent geweest totdat het vrouwtje met een foto van een ruimteschip thuiskwam. Sophie, die zich normaal gesproken overal buiten houdt behalve als het om eten gaat, was één en al belangstelling. Ik heb haar nog nooit zo vriendelijk tegen het vrouwtje zien doen. Natuurlijk wekte dit tafereel mijn nieuwsgierigheid op en toen ik de foto zag, begreep ik de oorzaak van Sophie’s opwinding.

But still they come ...
Klik op de foto om te vergroten

“Dat is … dat is … Apple π,” stamelde ze, “mijn vriend Apple π. Je hebt mijn vriend Apple π gezien!” Ik begreep er niets van, totdat het vrouwtje mij uitlegde wat dat moest voorstellen.

“Oh, je bedoelt ‘Appeltaart’,” zei ik tegen Sophie waarop ze me verward aankeek.
“Wat bedoel je, Don?”
“Je ruimte-vriend, Appeltaart!”
“Ik snap niet waar je het over hebt.”
“Laat maar …”

Sophie overspoelde het vrouwtje met vragen, die ze natuurlijk niet begreep, en met kopjes. De volgende dag kwam het vrouwtje met een andere foto thuis, deze foto rook zelfs naar groene appels:Apple π

Sophie was uitzinnig van vreugde. Zelfs zo erg dat ik “haar” voer mocht opeten. Dat vond ik natuurlijk fijn maar in ruil daarvoor moet ik de komende weken weer dat gemiauw over die appeltaart aanhoren …

>^..^<

Articles · Nederlands · Other cats

Paniek bij de Staarten Commissie

De volgende brief ontving ons mens van Grote Staart:

bijpraat-van-grote-staart-1U kunt hier de hele brief lezen: bijpraat-van-grote-staart

Deze middag zag ik (Sophie) een nieuwe kat op ons balkon. Het leek mij een vriendelijke jongen maar Donna dacht daar anders over:

Sophie: Don, eh … weet jij wie dit is?
Rode kat: Hoi, wie zijn jullie? Ik woon …
Donna: hier niet! Wegwezen jij!
Sophie: Don, waarom doe je zo onaardig?
Donna: Ik word blazerig van lui die onuitgenodigd op mijn balkon komen!
Sophie: Misschien was het een ontsnapt lid van de Staarten Commissie?
Donna: Mij ‘n zorg … wat ga jij nu weer doen?
Sophie: Een hapje eten zoeken … mag dat niet?
Donna: Mag dat niet? Ons territorium wordt geschonden en mevrouw gaat een hapje eten zoeken …
Sophie: Als ik honger heb kan ik ons territorium niet goed bewaken, jij past toch wel even op?
Donna: Wie anders? Ik moet hier alles in de gaten houden! Eten? Daar heb ik geen tijd voor!

Zoals u zult begrijpen, laat ik mij niet door dat intimiderende gedrag van mevrouw Donna van mijn stuk brengen. Ik heb een bericht naar Grote Staart gestuurd om hem te melden dat ik wellicht een van zijn leden heb gevonden. Wat ik er niet bij heb vermeld is dat Donna de arme drommel weer heeft weggejaagd …

>^..^<

Articles · Michael · Nederlands · Other cats

De Staarten Commissie

Toen onze oom Michael hier nog woonde kwam er iedere woensdagavond een clubje oude katers bijeen om het één en ander te bemiauwen. Omdat deze “heren” voor de nodige overlast zorgden heeft Donna hun wekelijkse uitje uiteindelijk verboden. De voorzitter, Grote Staart, was hierdoor dusdanig ontstemd dat hij het vrouwtje een statige brief heeft geschreven. Het leek ons een goed idee om deze brief te publiceren en hiermee aan te tonen dat er nog Heren bestaan in de kattenwereld.

verzoek-van-grote-staart-1

Lees de volledige brief hier verzoek-van-grote-staart