Donna · English · Nederlands · Sophie · Stories

Voices from the dusk

Nederlands

Donna:
While sitting next to that stingy food thing, I suddenly hear: “Donna, Do-hon-na … doll …” Strange, because Missy calls me that. How does that thing know? It then threw up some kibbles, so I was happy anyway.

Sophie:
I heard a sound and saw Donna walking towards the feeding machine. The sound I heard was not the falling of the kibbles but a kind of voice. After the sound, food came out. It was hard to eat some of it because Donna didn’t take her head out of the bowl while eating. A few days later I heard the feeding machine sing a song: “Hello, Donna … How are you Donna … it’s so nice to have you back where you belong …” It has a terrible voice, sings false, like Missy. Now I’m thinking … the voice sounded suspiciously like that of Missy … After the “singing” the kibbles came, that Donna quickly ate. If we have to listen to that whining every time before food comes, I go on a diet!

 

Stemmen uit het duister

Donna:
Zit ik naast dat gierige voer ding te wachten, hoor ik opeens: “Donna, Do-hon-na … popje …” Vreemd, want vrouwtje noemt mij alleen zo. Hoe weet dat ding dat? Het braakte vervolgens wat brokjes uit dus ik was allang blij.

Sophie:
Ik hoorde een geluid en zag Donna naar de voermachine lopen. Het geluid dat ik hoorde was niet het vallen van de brokjes maar een soort stem. Na het geluid kwam er voer uit. Ik kon met moeite iets bemachtigen. Een paar dagen later hoorde ik de voermachine een liedje zingen: “Hallo, Donna … Hoe gaat het Donna … ‘t is zo fijn om je vandaag te kunnen zien …” Het heeft een vreselijke stem, zingt vals, net als vrouwtje. Nu bedenk ik mij … de stem leek verdacht veel op die van vrouwtje … Na het “zingen” kwamen de brokjes die Donna snel verorberde. Als we iedere keer naar dat gejengel moeten luisteren voordat er eten komt dan ga ik op dieet!

Donna · Nederlands · Stories

Ik voel het aan mijn water

De laatste weken is het een komen en gaan van dozen. Eerst kwam de brokjes-bak-machine, daarna een nieuwe kattenbak (die wij overigens negeren) en nu is er een ding bezorgd waar we zeker niet blij mee zijn. Ten eerste kreeg vrouwtje het ding niet uit de verpakking, wat al een veeg teken aan de wand was. Na het letterlijk slopen van de verpakking kwamen verschillende onderdelen tevoorschijn die eerst afgewassen werden. Daarna werden de nodige YouTube filmpjes bekeken om het ding in elkaar te zetten (handleidingen doen ze tegenwoordig niet meer aan). Na behoorlijke inspanning had vrouwtje het eindelijk voor elkaar en plaatste het ding trots op de plek van ons waterbakje. Nadat ze het ding had aangesloten (het heeft een staart die in de muur gestoken moet worden) liet het een zacht gebrom horen en borrelde er iets uit op. Sophie zocht toenadering maar hielt het snel voor gezien.

“Wat een eng ding is dat, Don! Waar is ons waterbakje trouwens gebleven?” miauwde ze. Gelukkig hebben we nog waterbakje in de hal staan dus we komen niet om van de dorst. Vrouwtje probeerde ons iets uit te leggen over het nieuwe ding maar we begrijpen nog steeds niet wat het nut ervan is. Er zijn ook voerbakjes in bijpassende kleur meegeleverd. Wat is er mis met onze oude voerbakjes? De nieuwe voerbakjes schijnen snorhaar-vriendelijk te zijn. Zijn onze oude voerbakjes ook. Bovendien zijn ze niet erg vriendelijk, ze hebben zich niet eens voorgesteld (dit is een grapje dat Sophie niet begrijpt). Enfin, het schijnt een aardige duit gekost te hebben en het duurde lang voordat het bezorgd werd (was misschien verdwaald). Punt is dat wij onze oude waterbak weer terug willen. Dit klinkt misschien ondankbaar, temeer omdat het ding een verjaardagscadeautje blijkt te zijn. Een gegeven mens mag je nu eenmaal niet in de mond kijken (alsof wij dat zouden willen). Maar wat heb je eraan als je iets krijgt waar je bang van bent? Vrouwtje hoopt dat we over een aantal dagen inzien dat het geen eng ding is en we eruit gaan drinken. Oh ja, en dan is er nog die nieuwe kattenbak. Alweer een nieuwe kattenbak, nu met speciale houtkorrels! We zijn nauwelijks aan deze gewend. Katten kunnen nu eenmaal slecht tegen veranderingen. Vrouwtje probeert hier op haar manier rekening mee te houden maar de drang tot veranderen schijnt groter te zijn. Ik heb het akelige voorgevoel dat al deze veranderingen een voorbode zijn van een veel grotere verandering …
Ik voel het aan mijn water …

Nederlands · Sophie · Stories

De brokjes-bak-machine (deel 2)

Een aantal jaar geleden heb ik van mijn buitenaardse vrienden een mooie voermachine, in de vorm van een vliegende schotel, cadeau gehad. Het werkt perfect maar moet natuurlijk wel op tijd worden bijgevuld. Ook moet het op de goede tijdstippen worden ingesteld. ‘s Ochtends en ‘s middags gaat dat goed maar ‘s avonds zijn onze mensen af en toe later thuis. Zo hebben ze oom Fred laatst naar ons toegestuurd om ons eten te geven omdat ze niet op tijd voor ons avondmaal thuis konden zijn. Nu denkt u misschien dat een paar uurtjes wachten niet uitmaken voor goed doorvoede dames. Voor Donna maakt dat wel degelijk uit. Als zij een lange tijd niet eet dan schrokt ze, zodra ze eten krijgt, het voer naar binnen waarna ze gaat overgeven. Voor mij geen probleem (ik heb dan een extraatje) maar vrouwtje vindt dat niet fijn. Daarom krijgen wij kleine porties voer verspreid over de dag. Vrouwtje had verzonnen dat als we een op afstand bestuurbare voermachine zouden hebben het ‘probleem’ hiermee opgelost zou zijn.

Vrouwtje drukt graag op toetsjes. Dit doet ze om dingen op te zoeken op het internet maar ook om dingen te ‘maken’. Het is zelfs haar beroep. Ze is een professioneel toetsjes drukker. Aan het internet heeft ze gevraagd of er op afstand bestuurbare voermachines bestaan. Het internet toonde een overzicht waaruit vrouwtje de toekomstige voermachine heeft gekozen en besteld.

Ik dacht dat het een broodjes-bak-machine was dat vrouwtje uit een doos haalde. Donna twijfelde hieraan maar ik wist het vrijwel zeker. Wat moet vrouwtje met een broodjes-bak-machine, dacht ik. Ze bakt weleens een cake of een pizza of een halfgaar stokjes-brood maar brood bakken zie ik haar nog niet zo snel doen. Nu koopt ze wel vaker dingen waar ze later spijt van krijgt dus, wie weet, is dit ook weer zoiets. Vrouwtje opende het apparaat en haalde er een bakje en een klein doosje uit. In het kleine doosje zat een staart. Ze prikte de staart in de onderkant van het apparaat en sloot de andere kant aan op iets in de muur. Het apparaat begon kabaal te maken. Ik denk dat het een lange reis achter de staart had en wilde eten. Maar wat geef je zo’n apparaat te eten? Na een tijdje stopte het kabaal, werd de staart verwijderd en het apparaat verplaatst. Het kreeg een plekje naast de voermachine (de vliegende schotel). Vrouwtje opende het weer en haalde er een soort doos uit, bekeek ‘m en stopte ‘m weer terug. Vervolgens kwam ze met een zak brokjes, gaf ons iets te eten en doneerde de rest aan het apparaat. Niet eerlijk, dacht ik op dat moment.

Soms werkt vrouwtje vanuit huis. Dan drukt ze op de toetsjes van een ander apparaat, een laptop (ik dacht dat het een lappenpop heette maar Donna zei dat dat iets anders is). ‘s Middags, tegen de tijd dat de voermachine afgaat, liep ze naar het apparaat. Opeens liet het een beetje brokjes vallen. Donna was er als de kippen (hmm) bij. Ik vertrouwde het eerst niet maar toen Donna begon te eten sloot ik mij erbij aan. Niet dat er veel over was. Er was sowieso niet veel. Vrouwtje vond dat blijkbaar ook en bovendien zielig voor mij omdat Donna het meeste had opgegeten dus voor deze keer liet ze de vertrouwde voermachine nog één keer afgaan.

In de avond waren onze mensen niet thuis. Het werd steeds later en ik maakte mij zorgen over onze late avond brokjes. De vliegende schotel was inmiddels ontmanteld (schijnt uitgeleend te worden aan ons vroegere buurmeisje). Donna stond bij het nieuwe apparaat te wachten. Opeens vielen er brokjes uit, en nog op tijd ook. Ik was weer te laat en het lukte mij nauwelijks om wat brokjes te pakken. Raar eigenlijk, Donna noemt het apparaat “dat ding”, ze vindt het gierig maar eet ondertussen wel alles op. Nu schijnt het apparaat ook de functie van een spion te hebben. Toen onze mensen thuiskwamen wist vrouwtje mij precies te vertellen dat Donna bijna alles had opgegeten. Ik kreeg iets extra’s ter compensatie. Donna was beledigd en wilde het apparaat aanklagen wegens schending van haar privacy. Gelukkig kwam ze tot inkeer nadat ze besefte dat het haar letterlijk de nodige brokjes zou gaan kosten.

Donna · Nederlands · Stories

De brokjes-bak-machine (deel 1)

Dag 1
Er werd een pakketje bezorgd. Da’s altijd fijn want een pakketje betekent een doos. Dozen groot of klein, wij vinden ze allemaal even fijn! Klinkt goed als een slogan, toch? In die doos zat nog een doos, dus dubbele pret. Uit de tweede doos kwam een apparaat. Sophie dacht dat het een broodjes-bak-machine was. Vrouwtje nam het ding mee naar een andere ruimte en begon het te bestuderen. Toen pakte ze haar telefoon. Waardoor het kwam weet ik niet maar opeens begon de broodjes-bak-machine te praten. Het is nogal een opgewonden standje want vrouwtje moest iets in haar telefoon intypen en dat ding vond het te langzaam gaan. Het bleef constant dezelfde woorden herhalen, notabene in het Engels! Ik weet dit omdat ik de klank herkende. Sophie dacht dat het honger had en het daarom zo liep te jengelen. Nadat vrouwtje de nodige informatie in haar telefoon had gezet, hield het ding z’n snuit. Al met al wist ik nog steeds niet wat het was (Sophie hielt vol dat het een broodjes-bak-machine was maar ik had zo mijn twijfels). Het ding werd weer naar een andere ruimte gebracht en op de vloer gezet. Nadat vrouwtje het had aangesloten en aangezet begon het gejengel opnieuw. Ze pakte snel haar telefoon om het ding tot kalmte te manen. Misschien wilde het gamen? De telefoon schijnt een rustgevend effect op het ding te hebben. Het ding werd weer uitgezet. Tot nu toe zijn er geen broodjes uitgekomen (tot grote teleurstelling van Sophie).

Dag 2
Ik ben er inmiddels achter dat zich in het ding nog een doos bevindt. Vrouwtje deed een klepje boven op het ding open en haalde de doos eruit, bestudeerde ‘m en plaatste ‘m (met moeite) weer terug. Het ding werd weer aangezet en jengelde iets korter. Vrouwtje kwam met onze brokjes voorraad naar het ding toe en opende de bovenkant van het ding (waar de doos in zit). Ze gaf ons eerst iets te eten en kieperde vervolgens de rest van de inhoud in de doos van het apparaat waarna ze het ding afsloot. Nu vraag ik jullie? Wat moet dat ding met onze brokjes? Waarom krijgt het meer te eten dan wij? Sophie heeft hier een theorie over: de brokjes dienen als grondstof om brokjes brood te bakken. ‘Let maar op, Don, morgen komen er brokjes broodjes uit het ding,’ miauwde ze.

Dag 3
Onze voermachine gaat iedere middag om dezelfde tijd loeien. Vervolgens klinkt er een geknars waarna er een bakje brokjes tevoorschijn komt. Soms loeit het ook ‘s ochtends vroeg en/of ‘s avonds laat, als onze mensen slapen of niet op tijd thuis zijn. Op deze manier worden wij op tijd van ons droogje voorzien. Af en toe gebeurt het dat de voermachine leeg is. Dan loeit en knarst ‘ie wel maar dan verschijnt er een bakje zonder brokjes. Eigenlijk komt dat omdat Sophie altijd het schuifje boven het eerste bakje wegduwt en de inhoud van het bakje leeg eet. Ik heb haar hierop aangesproken maar zij wijst alle schuld van de poot. Vrouwtje moet beter opletten en het ding op tijd bijvullen, is haar verweer. Wij poezen zijn daar niet verantwoordelijk voor. Ze aanbidt de voermachine omdat deze op een vliegende schotel lijkt. De voermachine heeft ze van haar buitenaardse vrienden gehad, beweert ze.

Dag 4
Vanmiddag gebeurde er iets vreemds: geen geloei en geknars, maar wel brokjes. Een wonder? Ja en nee. Het veeleisende ding dat eerder onze brokjes kreeg heeft een deel uitgespuugd. Erg ondankbaar maar voor ons niet erg. Het is overigens wel een gierig geval, er was nauwelijks genoeg voor ons beiden. Omdat vrouwtje dat blijkbaar ook vond kregen we het laatste restje voer uit ons vertrouwde knarsende apparaat. Ik hoop dat vrouwtje het ding leert om ons meer eten te geven.

Big Brother is Watching You
Waar ik toevallig achter kwam is dat het ding een oog heeft. Hoe weet ik dit? Onze mensen waren niet thuis. Ik stond bij het apparaat te wachten omdat het tijd voor onze late avond snack was. Keurig op tijd braakte het ding de karige hoeveelheid brokjes uit. Sophie had het te laat door dus bleef er niet veel voor haar over. Toen vrouwtje thuiskwam klaagde Sophie dat ze honger had, dat ik alles had opgegeten. Ik ontkende dat natuurlijk. Zegt vrouwtje: ‘Ik heb het allemaal gezien, Sophie. Hier heb je extra brokjes.’ Hoe kan zij dit gezien hebben? Ze was er niet bij. Bij nader onderzoek ben ik erachter gekomen dat het oog van het ding beelden naar de telefoon van vrouwtje stuurt. Ze kan ons dus overal ter wereld bespioneren. Eng toch? Zou zij ook niet leuk vinden als wij de hele tijd naar haar zitten te loeren. Niet dat we verwachten dat ze op een andere plek iets anders doet als hier (op toetjes drukken) maar toch! Het is je reinste privacy schending. Wellicht is er een instantie waar ik dit kan melden. Aan de andere kant geeft het wel een geruststellend gevoel: als ik honger heb ga ik bij het ding staan en als vrouwtje mij ziet dan drukt ze op een knopje op haar telefoon en krijg ik te eten. Nee, ik denk dat ik de autoriteiten hierover niet ga inlichten daarmee gooi ik mijn eigen, ja wat eigenlijk, in.

English · Geen categorie · Sophie · Stories

Donna’s creative diet

Nederlands

Some kitties get away with everything! Now take the story of my sister Donna … What do you think happened after madam also decided to refuse the new food? Right, Missy had kept some other food just in case … Not so strange when you consider that Donna has sabotaged every diet so far. Missy says that she always has to be creative with Donna’s diet to let her eat and take her medication. The worst was yet to come: there were a few cans with that tasty soft diet food left. Because Missy wanted Donna to take her medicine again, she had hidden the pill in that food. And what do you think? Right, madam is eating it well with pill and all! If she doesn’t like the dry food I get, well then that sweet kitty will get other kibbles … It’s not fair. I strictly adhere to my diet and take my pill with malt paste well and she does what she wants. How can she ever get rid of her allergies in this way? Ah, maybe she does not want that at all.

After she almost drove Missy to despair by refusing her pill and the kibbles, Missy gave her other chunksthat she devoured with taste. I heard her say after dinner: “So, I did that well!” When I asked her what she had arranged well, she said:

– What do you mean? I don’t know what you’re talking about.
– Well, what you just said.
– Did I say something? Oh, I get it. I was sleeping. Sometimes I talk in my sleep.
– You were eating, Don.
– Can’t be, I never speak with my mouth full. I think you’re mistaken.
– Did you mean that you had arranged the food properly?
– How so? Missy gave it to me so it doesn’t seem to me that I arranged it myself.
– Missy gave it to you because you didn’t eat that other food.
– Yes, kind of Missy, isn’t it? She always takes account of my wishes so well.

Fortunately, Missy just arrived with some extra bits for me because I didn’t want to continue this conversation. It made me hiss.

Donna · English

It’s my way or …

People who know me a little bit know that they can’t force me to anything. It’s my way or the high way … The following happened: I had some medication against the allergy-thing but it was only temporary. After that I had to take other medication that was less harmful. Now Missy had changed my food because Sophie also has an allergy and her dermatologist had advised Missy to give her that food. You already guess: I have to eat that too. I liked it at first and took my medicine with some malt paste. Some days ago I decided to stop taking my pills. Missy started to be creative, melting the pill in hot water and adding some milk to it. I took it once and now I refuse it. I’m also considering to stop eating that new food. Just curious with what Missy comes up with next …

Donna

The Food Machine

Missy bought us a new toy: a Food Machine.

At first glance, we’ve got upset by it. After doing some sniffing around, we spotted some food in it. Sophie tried it and after some muttering she managed to get the food out of it.

I tried the box where the Food Machine used to live in and read the instructions of the Senses Food Maze (that’s the official name of the thing):

1. Cat moves food or treats through maze by pawing through side openings.
2. Cat eats from food tray once food falls through maze.

After testing it myself, I suggest to change the instructions as follows:

1. Cat moves food or treats through maze by pawing through side openings and opening on top.
2. Cat eats from food tray once food falls trough maze floor once he/she has brought the food maze down.

By the way: it was Sophie who brought the Food Machine down.

Feel free to share your thoughts on this with us …