Nederlands · Sophie · Stories

Poezenemmer

Soms is het genoeg, de poezenemmer is vol en er is maar één druppeltje nodig om ‘m te doen overlopen.

Sophie heeft last van jeukende ogen. Daar heeft ze een medicijn voor. Het medicijn werkt wel maar heeft het probleem niet volledig opgelost. Gisteren is Sophie van het vloerkleed geplukt en in de poezenmand gestopt. Vrouwtje nam haar mee en toen ze terugkwamen drukte dat mens mij tegen de grond om een druppel in mijn nek te geven. Het bleek dat ze dit ook bij Sophie had gedaan. Ik weet niets dat erger is dan een druppel in je nek krijgen. Sophie vertelde mij het volgende:

Ik lag in de huiskamer toen vrouwtje naar mij toe kwam. Ik vermoedde iets en stond op. Vrouwtje stond stil en staarde naar de vloer. Plots greep ze mij. Ik zette mijn nagels in het vloerkleed. Zij maakte ze los en zette mij in de poezenmand. Samen gingen we op pad.

Ze opende een deur … en nog een … ja hoor, ik was weer bij de dierenarts. We moesten een tijdje wachten. Het mens probeerde me in contact te brengen met een kitten. Denk je dat ik daarop zit te wachten?

We werden binnen geroepen. De poezenmand werd geopend. De dierenarts controleerde mijn ogen en vacht. Hij gaat mij pijn doen … laat me met rust … ik wil weg  … Vrouwtje kwam met een plannetje zodat de dierenarts mij geen pijn hoefde te doen. Ze stelde voor om een ander medicijn te proberen. Er is nog een flesje met spul dat Donna eerst kreeg. Nu ze pilletjes heeft mag ik het proberen. Ik krijg altijd de afdankertjes van haar. Deze keer vind ik dat niet erg.

Als we terug zijn maakt vrouwtje de poezenmand open. Ik wil eruit maar ze drukt mij naar beneden en spuit een druppel in mijn nek. Wat afschuwelijk is dit! Snel loop ik de trap op naar de huisdeur. Hij gaat open … Eindelijk veilig!

Nu vertrouwen we dat mens niet meer en negeren haar. Die druppel heeft het vertrouwen weggespoeld … de poezenemmer was vol … nu is hij overgelopen …

>^..^<

 

Donna · Stories

Poezenjaren

Je weet dat het gaat gebeuren, alleen niet wanneer. De poezenmand staat al een dag in de gang. Sophie was twee weken geleden aan de beurt. Toen zij terug kwam herkende ik haar geur niet en blies tegen haar. Ze werd boos. Haar probleem. De poezenmand werd opgeborgen. Nu staat hij daar dus weer. Wie o wie?

Vrouwtje vertrok vanmorgen en kwam in de middag terug. Ze liep op mij af en tilde me op. Natuurlijk protesteerde ik. Ze sprak lieve woordjes terwijl ze me in de poezenmand stopte. Ik klaagde. Nog meer lieve woordjes.

We gaan op pad. Ik kijk belangstellend om mij heen. Zoveel nieuwe geluiden en geuren. De mand wisselt regelmatig van hand.

Ze opent een deur. Dan ruik ik het. Ik begin te trillen. Vrouwtje probeert me in contact te brengen met een ander wezen. Ik negeer het. Heb wel wat anders aan mijn hoofd! We worden binnen geroepen. Mijn veilige onderkomen wordt verwijderd. Ik word betast. ‘Ze ziet er goed uit,’ zegt een stem. Natuurlijk, wat had je dan verwacht? Geen vieze druppeltjes meer, probeer een nieuw pilletje. Bel over een week. Over drie jaar terugkomen.

Bevrijd hol ik de trap op. Zodra ik binnen ben vertel ik het Sophie. Zij heeft ook pilletjes. Vindt ze niet erg. Ik ook niet. Pilletjes zijn lekker, druppeltjes vies. Over drie jaar krijgen we weer prikjes. Hoeveel poezenjaren zijn dat?

Donna >^..^<

Sophie · Stories

Appeltaart

Wellicht herinnert u zich het verhaal van Sophie, dat ze door ruimtewezens was ontvoerd. Ruimtewezens die naar groene appeltjes roken. Ik heb weken dat gezemel aan moeten horen en de verwijten als ik volgens Sophie te veel voer uit die vliegende schotel had gegeten.

Enige tijd is er rust in de tent geweest totdat het vrouwtje met een foto van een ruimteschip thuiskwam. Sophie, die zich normaal gesproken overal buiten houdt behalve als het om eten gaat, was één en al belangstelling. Ik heb haar nog nooit zo vriendelijk tegen het vrouwtje zien doen. Natuurlijk wekte dit tafereel mijn nieuwsgierigheid op en toen ik de foto zag, begreep ik de oorzaak van Sophie’s opwinding.

But still they come ...
Klik op de foto om te vergroten

“Dat is … dat is … Apple π,” stamelde ze, “mijn vriend Apple π. Je hebt mijn vriend Apple π gezien!” Ik begreep er niets van, totdat het vrouwtje mij uitlegde wat dat moest voorstellen.

“Oh, je bedoelt ‘Appeltaart’,” zei ik tegen Sophie waarop ze me verward aankeek.
“Wat bedoel je, Don?”
“Je ruimte-vriend, Appeltaart!”
“Ik snap niet waar je het over hebt.”
“Laat maar …”

Sophie overspoelde het vrouwtje met vragen, die ze natuurlijk niet begreep, en met kopjes. De volgende dag kwam het vrouwtje met een andere foto thuis, deze foto rook zelfs naar groene appels:Apple π

Sophie was uitzinnig van vreugde. Zelfs zo erg dat ik “haar” voer mocht opeten. Dat vond ik natuurlijk fijn maar in ruil daarvoor moet ik de komende weken weer dat gemiauw over die appeltaart aanhoren …

>^..^<