Nederlands · Sophie · Verhalen

Een buitenaards wezen in een bontjas

English

Herinnert u zich dat Sophie is ontvoerd door buitenaardse wezens? Ik heb destijds niet gemerkt dat ze haar kwamen halen, maar ik merkte dat ze zich een beetje vreemd deed nadat ze was teruggekomen. U denkt misschien: “Als je niet gemerkt had dat ze weg was, hoe merkte je dan dat ze terug was?” Goed punt! Op een bepaald moment gedroeg ze zich vreemd, ik bedoel vreemder dan normaal. Ik vroeg haar of ze zich goed voelde. Eerst maakte ze wat miauwende geluiden alsof ze haar stem aan het testen was. Toen begon ze me over haar “ontvoering” te vertellen. Natuurlijk geloofde ik het niet, maar zei er verder niets over.

Het is meer dan twee jaar geleden dat deze ontvoering plaatsvond en Sophie heeft sindsdien veel last van allergie. Ze werd ook dunner. Ik begon mezelf zorgen over haar te maken en stuurde haar naar de dierenarts. De dierenarts was niet in staat Sophie te genezen en stuurde haar naar de dermatoloog. Nu, na zes weken lijkt het alsof ze zich beter voelt, hoewel haar vacht nog niet is gegroeid.

Vorige week vond ik een foto op Facebook die het gedrag van Sophie verklaart en ook waarom ze nog steeds mager is:

ZE HEBBEN DE BINNENKANT VAN MIJN ZUSJE VERVANGEN DOOR EEN BUITENAARDS WEZEN!

Ik woon samen met een buitenaards wezen in een bontjas! De jas van Sophie! Ik vind dit niet leuk … helemaal niet leuk! Waar is Sophie? Ik wil Sophie terug. Mijn mooie zus Sophie, die altijd zo trots op haar vacht was. Kan iemand me vertellen hoe ik het ding dat bij mij inwoont, opnieuw in mijn zusje Sophie kan transformeren? Alsjeblieft?

>ˆ..ˆ<

Nederlands · Reizen · Verhalen

Zuster Donna, ziet gij al iets komen?

English

Onze mensen houden van reizen. Tijdens hun reizen maken ze foto’s. We kijken graag naar de foto’s omdat er vaak katten en vogels op staan. Eén foto deed mij aan iets denken: toen we kittens waren, vertelde onze mama ons altijd verhalen. Soms waren ze best eng. Als we stout waren geweest vertelde ze ons het verhaal van Blauwbaard. We hebben altijd gedacht dat het om een blauwstaart ging omdat één van de vrouwen zei: “Zuster Anna, ziet gij al iets komen?” Ik speelde deze scène met Donna en zei: “Zuster Donna, ziet gij al iets komen?” Donna antwoordde dan: “Ik zie een blauwstaart in een boom en een merel die bijna door een vrachtwagen wordt geraakt.”

  • Een vrachtwagen?
  • Ja, een vrachtwagen
  • Hoezo dat?
  • Hij stak de straat over
  • Vloog hij niet?
  • Nee, waarom?
  • Omdat het een vogel is!
  • Nee, het was een vrachtwagen, sufferd en die vliegen niet!

Daarna begonnen we te vechten. Onze mamma raakte overstuur en vertelde ons dat ze ons naar Blauwbaard zou sturen als we niet ophielden. En kijk eens wat ik vond in de fotocollectie van onze mensen:

Blauwbaard

Ja, het is een afbeelding van Blauwbaard. Het was ergens ver hier vandaan op een muur geschilderd. Er waren ook schilderijen van menselijke gezichten, we nemen aan van zuster Anna en haar zus.

Nadat we dit hadden ontdekt, is Donna bang om te gaan slapen en ik slaap ook niet goed. Wij zijn goede poesjes die soms slechte dingen doen. Ik denk niet dat onze mensen ons naar Blauwbaard zullen sturen, maar wat als Blauwbaard naar ons komt?

Zuster Donna, ziet gij al iets komen?

Donna · Stories

Poezenjaren

Je weet dat het gaat gebeuren, alleen niet wanneer. De poezenmand staat al een dag in de gang. Sophie was twee weken geleden aan de beurt. Toen zij terug kwam herkende ik haar geur niet en blies tegen haar. Ze werd boos. Haar probleem. De poezenmand werd opgeborgen. Nu staat hij daar dus weer. Wie o wie?

Vrouwtje vertrok vanmorgen en kwam in de middag terug. Ze liep op mij af en tilde me op. Natuurlijk protesteerde ik. Ze sprak lieve woordjes terwijl ze me in de poezenmand stopte. Ik klaagde. Nog meer lieve woordjes.

We gaan op pad. Ik kijk belangstellend om mij heen. Zoveel nieuwe geluiden en geuren. De mand wisselt regelmatig van hand.

Ze opent een deur. Dan ruik ik het. Ik begin te trillen. Vrouwtje probeert me in contact te brengen met een ander wezen. Ik negeer het. Heb wel wat anders aan mijn hoofd! We worden binnen geroepen. Mijn veilige onderkomen wordt verwijderd. Ik word betast. ‘Ze ziet er goed uit,’ zegt een stem. Natuurlijk, wat had je dan verwacht? Geen vieze druppeltjes meer, probeer een nieuw pilletje. Bel over een week. Over drie jaar terugkomen.

Bevrijd hol ik de trap op. Zodra ik binnen ben vertel ik het Sophie. Zij heeft ook pilletjes. Vindt ze niet erg. Ik ook niet. Pilletjes zijn lekker, druppeltjes vies. Over drie jaar krijgen we weer prikjes. Hoeveel poezenjaren zijn dat?

Donna >^..^<

Nederlands · Sophie

Verdrietige Staart

English

Toen vrouwtje gisteren thuiskwam vroeg ze mij wat er met mijn staart was gebeurd. “Wat kan er met mijn staart gebeurd zijn?” Vroeg ik haar terwijl ik mezelf omdraaide. Mijn staart zat op z’n plaats, dus ik begreep niet wat ze bedoelde.

Later die avond begon Donna mij vragen over mijn staart te stellen. Het begon mij langzaamaan te irriteren. Ik heb een prachtige staart die mijn gemoedstoestant in een perfecte en elegante manier weespiegelt. Meestal ben ik blij of nieuwsgierig; mijn staart wijst dan in de lucht. Soms ben ik boos en is mijn staart groot en dik. Vrouwtje zegt dat ik op een bijzonder ras lijk met die boze staart.

Omdat ik merkte dat het springen iets moeilijker ging besloot ik wat staart onderzoek te doen. U vraagt zich misschien af hoe ik dat doe? Hoe kan een poes beter haar staart onderzoeken dan hem te wassen? Dus dat deed ik, ik waste mijn staart! Zoals gewoonlijk begon ik aan het eind van mijn rug. Daar was niets mis en het deed geen pijn. Een paar centimeter vanaf mijn rug zag mijn staart er raar uit, hij hing naar beneden en zag eruit alsof hij gebroken was. Ik probeerde hem op te tillen, maar alleen het eerste deel werkte mee en de rest van mijn staart deed niets anders dan erbij bungelen. Het was zo triest om mijn mooie staart er zo bij te zien hangen.

Sophie On The Phone
Mijn mooie staart is niet zichtbaar op deze foto

Vanmiddag ben ik met vrouwtje naar de dierenarts geweest Na een hoop geknijp in mijn lijfje, pootjes en staart concludeerde de dierenarts dat ik geen pijn had en dat mijn staart niet gespalkt hoefde te worden om te genezen.

Ik denk dat mijn staart verdrietig is. Misschien moet ik hem meer aandacht geven, meer wassen en vertellen hoe mooi hij eruit ziet. Hij zal dan zeker snel genezen!