Nederlands · Sophie · Stories

Poezenemmer

Soms is het genoeg, de poezenemmer is vol en er is maar één druppeltje nodig om ‘m te doen overlopen.

Sophie heeft last van jeukende ogen. Daar heeft ze een medicijn voor. Het medicijn werkt wel maar heeft het probleem niet volledig opgelost. Gisteren is Sophie van het vloerkleed geplukt en in de poezenmand gestopt. Vrouwtje nam haar mee en toen ze terugkwamen drukte dat mens mij tegen de grond om een druppel in mijn nek te geven. Het bleek dat ze dit ook bij Sophie had gedaan. Ik weet niets dat erger is dan een druppel in je nek krijgen. Sophie vertelde mij het volgende:

Ik lag in de huiskamer toen vrouwtje naar mij toe kwam. Ik vermoedde iets en stond op. Vrouwtje stond stil en staarde naar de vloer. Plots greep ze mij. Ik zette mijn nagels in het vloerkleed. Zij maakte ze los en zette mij in de poezenmand. Samen gingen we op pad.

Ze opende een deur … en nog een … ja hoor, ik was weer bij de dierenarts. We moesten een tijdje wachten. Het mens probeerde me in contact te brengen met een kitten. Denk je dat ik daarop zit te wachten?

We werden binnen geroepen. De poezenmand werd geopend. De dierenarts controleerde mijn ogen en vacht. Hij gaat mij pijn doen … laat me met rust … ik wil weg  … Vrouwtje kwam met een plannetje zodat de dierenarts mij geen pijn hoefde te doen. Ze stelde voor om een ander medicijn te proberen. Er is nog een flesje met spul dat Donna eerst kreeg. Nu ze pilletjes heeft mag ik het proberen. Ik krijg altijd de afdankertjes van haar. Deze keer vind ik dat niet erg.

Als we terug zijn maakt vrouwtje de poezenmand open. Ik wil eruit maar ze drukt mij naar beneden en spuit een druppel in mijn nek. Wat afschuwelijk is dit! Snel loop ik de trap op naar de huisdeur. Hij gaat open … Eindelijk veilig!

Nu vertrouwen we dat mens niet meer en negeren haar. Die druppel heeft het vertrouwen weggespoeld … de poezenemmer was vol … nu is hij overgelopen …

>^..^<

 

Sophie · Stories

Appeltaart

Wellicht herinnert u zich het verhaal van Sophie, dat ze door ruimtewezens was ontvoerd. Ruimtewezens die naar groene appeltjes roken. Ik heb weken dat gezemel aan moeten horen en de verwijten als ik volgens Sophie te veel voer uit die vliegende schotel had gegeten.

Enige tijd is er rust in de tent geweest totdat het vrouwtje met een foto van een ruimteschip thuiskwam. Sophie, die zich normaal gesproken overal buiten houdt behalve als het om eten gaat, was één en al belangstelling. Ik heb haar nog nooit zo vriendelijk tegen het vrouwtje zien doen. Natuurlijk wekte dit tafereel mijn nieuwsgierigheid op en toen ik de foto zag, begreep ik de oorzaak van Sophie’s opwinding.

But still they come ...
Klik op de foto om te vergroten

“Dat is … dat is … Apple π,” stamelde ze, “mijn vriend Apple π. Je hebt mijn vriend Apple π gezien!” Ik begreep er niets van, totdat het vrouwtje mij uitlegde wat dat moest voorstellen.

“Oh, je bedoelt ‘Appeltaart’,” zei ik tegen Sophie waarop ze me verward aankeek.
“Wat bedoel je, Don?”
“Je ruimte-vriend, Appeltaart!”
“Ik snap niet waar je het over hebt.”
“Laat maar …”

Sophie overspoelde het vrouwtje met vragen, die ze natuurlijk niet begreep, en met kopjes. De volgende dag kwam het vrouwtje met een andere foto thuis, deze foto rook zelfs naar groene appels:Apple π

Sophie was uitzinnig van vreugde. Zelfs zo erg dat ik “haar” voer mocht opeten. Dat vond ik natuurlijk fijn maar in ruil daarvoor moet ik de komende weken weer dat gemiauw over die appeltaart aanhoren …

>^..^<

Facebook · Other cats · Sophie

A White Tailed Prince

Maybe you remember Sophie’s always dreaming about a white tailed prince? Well, Missy found one. What did I say? Missy found a bunch of them. I expected Sophie to be pleasantly surprised but what do you think? Madam complained it was too late, she’s too old for it … decided to stay single.White Tailed Prince

I have always been a career kitty, never wanted to date. Since I’m getting older too I think one of these fluffy guys would be good company (or maybe both of them). It’s too bad they live far from here and I don’t want to move to another country. Maybe I can get in touch with them on the internet or using WhatsApp. I’ll check with Missy if she can support on it.

>^..^<

Facebook · Sophie

Outta Space

Donna published something on our Facebook page, about me abducted by aliens:

What she didn’t tell is that them aliens gave me that thing on the picture. They were such nice and generous creatures, looking and smelling like green apples with big heads and nice big eyes.

Here’s a picture of them:

threegreens

 

 

 

 

 

 

Sweet looking fellows, right?

So as a memory to my visit (eh … abduction) they gave me a food machine that looks like a flying saucer. They also left a little note, saying: “A gift from us, so you will be reminded to your pleasant stay with us and know that it wasn’t just a sweet dream. Now you never have to be hungry again, sweet fluffy earth creature” 🙂

Miss Donna didn’t pay attention to the new object and I was a little scared of it in the first place. Then I found out it offered food after it bleeped and that made me feel happy. It didn’t take long before Donna “discovered” the advantages of the thing too. I didn’t give her permission to eat from it, but you know Donna; madam needs permission from no one, she always does what she wants. Since she claimed the food machine to be hers, I think I’m going to send my alien friends a WhatsApp message (hope they can receive that in their universe), asking them to abduct Donna and keep her so she won’t bother me anymore …

>^..^<

Nederlands · Sophie

Verdrietige Staart

English

Toen vrouwtje gisteren thuiskwam vroeg ze mij wat er met mijn staart was gebeurd. “Wat kan er met mijn staart gebeurd zijn?” Vroeg ik haar terwijl ik mezelf omdraaide. Mijn staart zat op z’n plaats, dus ik begreep niet wat ze bedoelde.

Later die avond begon Donna mij vragen over mijn staart te stellen. Het begon mij langzaamaan te irriteren. Ik heb een prachtige staart die mijn gemoedstoestant in een perfecte en elegante manier weespiegelt. Meestal ben ik blij of nieuwsgierig; mijn staart wijst dan in de lucht. Soms ben ik boos en is mijn staart groot en dik. Vrouwtje zegt dat ik op een bijzonder ras lijk met die boze staart.

Omdat ik merkte dat het springen iets moeilijker ging besloot ik wat staart onderzoek te doen. U vraagt zich misschien af hoe ik dat doe? Hoe kan een poes beter haar staart onderzoeken dan hem te wassen? Dus dat deed ik, ik waste mijn staart! Zoals gewoonlijk begon ik aan het eind van mijn rug. Daar was niets mis en het deed geen pijn. Een paar centimeter vanaf mijn rug zag mijn staart er raar uit, hij hing naar beneden en zag eruit alsof hij gebroken was. Ik probeerde hem op te tillen, maar alleen het eerste deel werkte mee en de rest van mijn staart deed niets anders dan erbij bungelen. Het was zo triest om mijn mooie staart er zo bij te zien hangen.

Sophie On The Phone
Mijn mooie staart is niet zichtbaar op deze foto

Vanmiddag ben ik met vrouwtje naar de dierenarts geweest Na een hoop geknijp in mijn lijfje, pootjes en staart concludeerde de dierenarts dat ik geen pijn had en dat mijn staart niet gespalkt hoefde te worden om te genezen.

Ik denk dat mijn staart verdrietig is. Misschien moet ik hem meer aandacht geven, meer wassen en vertellen hoe mooi hij eruit ziet. Hij zal dan zeker snel genezen!

Donna · Nederlands · Sophie

Gelukkig Nieuwjaar

Wij, Sophie en Donna, wensen alle katten, mensen en andere dieren een gezond en gelukkig 2015!

Happy20150101-1

Donna heeft een hekel aan vuurwerk en heeft zich een groot deel van de avond verschanst in het ketelhok.

Donna20141115-1

Ik, Sophie, vond het vuurwerk erg interessant en heb er met belangstelling naar gekeken.

Sophie20140531-1

We zijn het nieuwe jaar goed begonnen: we hebben een aantal katten geadopteerd die moeilijk plaatsbaar zijn. Eén ervan herinneren wij ons nog, het schildpadpoesje Whoopie. Het is fijn om een eigen huis met eigen mensen te hebben, maar dit blijkt niet voor iedere kat te zijn weggelegd. Nu hebben we dus een aantal adoptiebroertjes en – zusjes. Dat vinden we erg leuk, al kunnen we ze hier niet uitnodigen.

Mocht u ook van plan zijn om het Adoptieplan van Vereniging Kattenzorg Den Haag te steunen, dan is dit de website: Adoptieplan Kattenzorg. U kunt natuurlijk ook lid worden van Vereniging Kattenzorg en/of een kat adopteren. Wij zijn ook geadopteerd en dat vinden we erg fijn (en onze mensen vinden dat ook).

>^..^<

Sophie

Meaning of unconditional

I heard humans talk about taking a dog or a cat. The one human said: “A dog gives you unconditional love.” Because I didn’t know what that meant, the unconditional thing, I asked Donna.

SophieUnconditional

 

“Oh,” she said, “unconditional, let’s think … mmm yeah I think it has something to do with dogs and idiots. It means something like: you always love your human, regardless if the love is returned to you by food or toys or not. Of course this doesn’t apply to us, cats and kitties. Like I said, it’s a dog- and idiots thing.”

Donna is so smart, knows an answer to everything. Bossy and Missy love us unconditionally, I’m sure about that. But does it mean that they are idiots or dogs? Have to ask Donna … >^..^<

Sophie20141214-1

Donna · Nederlands · Sophie

Adoptie ouders

Sommige verhalen moeten gewoon verteld worden en dit is er één van. Ik kan dit verhaal het beste illustreren door de gesprekken tussen mij en mijn zusje Donna op te schrijven. Het is al lang geleden gebeurd, maar ik herinner mij bij vlagen hoe het is gegaan.

Don, waar zijn we?
Weet ik veel …
We zijn niet thuis, toch?
Dacht ‘t niet
Waarom hebben ze ons weggebracht?
Weet ik veel, dat zei ik toch!
Ik vind het hier niet leuk!
Anders ik niet!
Er zijn wel veel andere katten
Nou, gezellig zeg!
Ik hoorde één van de katten zeggen dat hij geadop … adopt … eh … werd
Door mensen?
Weet ik niet
Nou, veel plezier!
Hij moest eerst geknipt worden, zei ‘ie
Hebben ze hier ook een kapper?
Zal wel …

 

De volgende dag werden we in een mandje gezet.

Don, waar gaan we naar toe?
Weet ik veel …
Misschien gaan we naar de kapper
Geloof je het zelf?
Waarom niet?
Ruikt het hier naar een kapper?
Hoe moet ik dat weten, ik ben nog nooit bij een kapper geweest!

 

Toen we wakker werden voelden we ons heel raar.

Don, ik voel me niet lekker
Ik ook niet
Heeft de kapper dat gedaan?
Hoe moet ik dat weten?
Waar zijn we?
Weer terug bij de andere katten, zo te ruiken
Ik heb pijn …

Sophie-&-Donna-09

Na een tijdje voelde ik mezelf beter, maar Donna bleeft mokken.

Don, zouden wij ook geadop … adopt … eh worden?
Ik zou het niet weten
Oh kijk, we gaan op de foto
Ik niet!
Toe nou, je wilt toch niet hier blijven?
Weet ik veel … ik vertrouw niemand meer …

 

Omdat ik pijn bleef houden, werd ik weer in een mandje gestopt en weggebracht.

Don, ik moet weer naar de kapper …
Oh, nou ik ga niet mee
Ik wil niet weg bij jou
We schijnen hier niets in te brengen te hebben …

 

Toen ik wakker werd, zat Donna naar me te blazen. Niet bepaald een hartelijk welkom.

Don, waarom doe je zo lelijk tegen mij?
Dat gaat maar weg, laat mij hier alleen … waar ben je geweest? Je ruikt raar …
Bij de kapper, denk ik. Ik voel me zo raar …
Hier, eet wat …
Heb jij nog iets over die adop … adopt … eh gehoord?
Ja, die kat is opgehaald en er kwamen mensen naar mij kijken
Oh, dat is goed nieuws
Wat is daar goed aan?
Dan kunnen we misschien uit dit hok
Ik wil niet meer bij mensen wonen. Ik heb geblazen naar die mensen. Wegwezen!
Ook niet aardig

 

Een week later kwam er weer een mens naar ons kijken. Donna was zo boos dat ze zich achter mij verschool een constant zat te blazen.

Don … Don … kijk dan, misschien komt zij ons adop … adopt … eh
Wegwezen!
Dag mevrouw, ik ben een lief poesje en die blaasbalg achter me is mijn boze zusje
Opzouten!
Hou nou op Don!

Donna-2008

Nadat er nog meer mensen langs waren geweest voor ons, kwam die mevrouw weer. Deze keer had ze een reus meegenomen. Tenminste, ik dacht dat het een reus was. Ze was echter niet bang van hem, al gromde ‘ie alleen maar …

Don, we zijn geadop … adopt … eh … leuk he?
Misschien …

 

We werden weer in mandjes gezet. Donna was iets positiever, en ook nieuwsgieriger, maar liet zich moeilijk vangen waardoor ik de hele tijd in mijn mandje moest wachten.

Zo, ben je daar eindelijk?
Wat nou?
Ik zal wel eens naar huis willen!
Naar huis?
Ja, waar denk je dat we anders naartoe gaan?
Naar de kapper? Of misschien naar de pedicure deze keer …
Leuk ben jij zeg!

 

Toen we eindelijk in ons huis aankwamen, mochten we onze mandjes uit. Donna stoof gelijk weg en ik kon haar niet meer vinden.

Don, waar ga je naar toe? Blijf nou! Do-on …
Ik heb tijd voor mezelf nodig!
Kom nou terug, Don …
Laat me met rust!

 

Ik hoorde de vrouw zeggen “Hé, het waren er toch twee? Die kleine is toch niet gevlucht?” Ze keek in het portiek, maar de reus zei dat hij geen poes weg had zien lopen. De vrouw was erg ongerust, maar besloot ons beiden met rust te laten zodat we aan onze nieuwe omgeving konden wennen.

Psst … Don …
Ja?
Kom nou, ze hebben hier lekker eten
Oh, ik heb geen honger!
Fijn voor mij, dan heb ik des te meer

 

Even later kwam Donna uit haar schuilplaats, at een paar brokjes, ging op de bak en vertrok weer naar haar geheime onderduikadres, zoals ze dat noemde.

Lekker eten, zie je wel?
Ja
Wanneer kom je nu tevoorschijn?
Weet ik veel
Is ook niet leuk voor die mensen
Heb ik daar wat mee te maken?
Je zou tenminste wat dankbaarheid kunnen tonen
Waarom? Straks brengen ze ons toch weer weg!
Hoe weet jij dat nou?

 

Na drie dagen kwam mevrouw Donna eindelijk tevoorschijn, nou ja, de reus trok een keukenkastje open en Donna sprong eruit. Ze had zich via een plint toegang verschaft en zat tussen de pannen verstopt.

Zo, ben je daar eindelijk?
Ik probeer het, maar als het niet lukt, dan zien ze mij nooit meer!
De reus heeft je ontdekt, he?
Nee hoor, dat was toeval.
Maar je kwam wel naar buiten
Wat moest ik anders? Misschien wilde hij mij opeten

 

Een tijdje later zag ik Donna bij de vrouw op schoot zitten en haar armen en handen likken.

Dat is niet eerlijk, Don. Dat mens is van mij!
Nu niet meer! Neem jij die reus maar
Durf ik niet. Waarom neem jij ‘m niet?
Ik kijk wel uit! Straks eet hij mij op
Geloof je dat zelf? Je bent net een geraamte met een bontjas aan
Ik ben wát?
Wat ik je mauw … er zit geen greintje vet op je botten

Het heeft een tijdje geduurd voordat we gewend waren en minder bang werden voor de reus. Nu is hij onze grote vriend die ons stiekem lekker vers vlees en verse kip geeft, als het vrouwtje niet kijkt. Donna heeft nog steeds babbels, weet alles beter, maar dat heeft u misschien al in de vele verhalen die het vrouwtje op onze aanwijzingen heeft geschreven kunnen lezen.

Soms begrijp ik mensen nog steeds niet, maar daar zal iedere kat wel last van hebben. Gaan ze weg, zorgen andere mensen voor ons die naar hond en vreemde katten ruiken. Waar zijn ze dan? Naar de kapper? Donna zegt dat ze in een hotel zijn, met andere mensen. Ik begrijp niet dat ze dat vrijwillig doen. Ze hebben ons toch? Of zouden ze in mandjes worden gestopt en naar een hotel worden gebracht? Toch maar eens aan Donna vragen.

Het gebeurt ook dat vrouwtje naar andere katten ruikt. Soms loopt ze bij de buren naar binnen en hoor ik die kater schreeuwen. Dat is toch zo’n blaaskaak. Altijd opscheppen en zijn arme zusje onderdrukken. Hij wilde een keer bij ons op visite komen en toen heb ik zo’n hoge rug en dikke staart opgezet dat hij niet wist hoe snel hij naar zijn eigen huis terug moest gaan. Hij is trouwens ook bang van Donna.

Zit ‘ie op de trap in het portiek, komt Donna aanlopen.

Hallo,” zegt Donna met haar liefste stemmetje, begint die gozer me toch te blazen. Donna gaat pal voor hem zitten en kijkt ‘m intimiderend aan. Ze ziet dat hij niet langs haar durft. Vrouwtje probeert hem te helpen, al begrijp ik niet waarom. Donna loopt weg en hij doet een poging om naar huis te gaan. Plots is Donna er weer en probeert hem een haal te geven. Hij weet niet hoe snel hij zijn huis in moet vluchten. Donna komt gloeiend van opwinding en trots binnen, mompelt dat ze een tof koekie is, loopt naar de zolder en valt in slaap.

Dat is typisch Donna, gek op snelle acties. Ik zelf ben iets rustiger daarom botst het af en toe tussen Donna en mij. Nu we ouder zijn is ze nog steeds druk, al slaapt ze meer. Ze zoekt altijd de actie op, maar van feestjes houdt ze niet. Zo ben ik gek op Halloween en moet zij er niets van hebben.

U kunt ons wel en wee op onze website catchat.amalphi.nl lezen. De verhaaltjes zijn in het Engels, dat is een idee van Donna. Op mijn verzoek zijn een aantal verhaaltjes vertaald omdat ik ook graag Nederlandstalig publiek voor onze website wil interesseren.

Sophie-08

Sophie

voorheen Stoppie, Donna heette Dondertje – ik hoef niet uit te leggen waarom 😉

Donna · Sophie

Adoptive parents

Some stories have to be told and this is one of them. The best way to illustrate this story is to write down the conversations between me and my little sister Donna. It happened quite a long time ago, but I slightly remember how it went.

Don, where are we?
Don’t know …
Are we at home?
Don’t think so
Why did they sent us away?
Don’t know, that’s what I said!
But I don’t like it here!
Neither do I!
There are many other cats
Well, what fun that is!
I just heard one of the cats telling he’s been adop … eh … adopt
By humans?
Not sure
Well, have fun!
But they first had to snip him, he said
Do they have a hairdresser over here?
I think so …

The next day, they put us in a kitty bag.

Don, where are we going?
How should I know …
Maybe we go to the hairdresser
Do you really believe it?
Why not?
Does it smell like a hairdresser over here?
How should I know, I’ve never been to a hairdresser before!

When we woke up, we felt very strange.

Don, I don’t feel well
Neither do I
Did the hairdresser do that?
How should I know?
Where are we?
Back at the other cats, so it smells
I have pain …

Sophie-&-Donna-09

After a while I felt better, but Donna kept on sulking.

Don, maybe they also adop … adopt … eh us?
I really don’t know
Oh look, they’re going to take a picture of us
Not from me!
Come on, you don’t want to stay here, do you?
Don’t know … I don’t trust anyone anymore …

Because the pain didn’t go away, they put me in a kitty bag again and took me away.

Don, I need to go to the hairdresser again …
Well, I’m not joining you
I don’t ant to leave you
It seems like we have nothing to want over here …

When I woke up, Donna was hissing at me. Not quite a nice welcome.

Don, why are you hissing at me?
You go, leaving me alone … where have you been? You’re smelling strange …
At the hairdresser’s, I think. I feel so strange …
Here, take a bite …
Have you heard anything about that adop … adopt … eh?
Yeah, humans came to pick up that cat and other humans came to look at me
Oh, that’s good news
What’s good about it?
Well, maybe we are able to leave this cage
I don’t want to live with humans anymore. I hissed at those humans. Take a hike!
That’s not nice

After another week, a human came to see us. Donna was so upset that she was hiding behind me and hissed constantly.

Don … Don … look, maybe she will adop … adopt … eh us
Take a hike!
Hello madam, I’m a cute kitty and the hisser behind me is my angry little sister
Beat it!
Stop it, Don!

Donna-2008

More humans came to see us and the lady we met before also returned. This time she brought a giant. At least, I thought it was a giant. She wasn’t afraid of him, even if he was growling all the time …

Don, we are adop … adopt … eh … great isn’t it?
Might be …

They put us again in kitty bags. Donna seemed to be a little more positive, but didn’t want to get caught and put in a kitty bag so I had to wait all the time.

Are you finally there?
What?
I want to go home!
Home?
Yeah, where else do you think we’re going?
To the hairdresser? Or maybe to the pedicure this time …
How funny you are!

When we finally arrived at our home, we were released from our kitty bags. Donna immediately ran off and I couldn’t find her anymore.

Don, where are you going?
I need some time for myself
Please come back, Don …
Leave me alone!

I heard the woman say: “Hey, there were two of them, weren’t there? The little one didn’t escape, did she?” She checked out the hall, but the giant said that he hadn’t seen a kitty running out of the house. The woman was very concerned but decided to leave us alone so we got time to get used to our new home.

Psst … Don …
Yeah?
Come over here, they have tasty food
Oh, I’m not hungry!
Good for me, then I eat it all

Some time later, Donna left her shelter, ate some food, went on the kitty litter and returned to her secret shelter, as she called it.

Good food, isn’t it?
Yeah
When are you about to show up?
Don’t know
It’s not nice for the humans
That’s not of my concern
You can show some gratefulness, at least
Why? They’ll send us away anyway!
How do you know?

After three days, madam Donna finally showed up, well, the giant opened a closed in the kitchen and Donna jumped off. She gained acces through a plinth and was hiding behind the pans.

So, are you there at last?
I try, but when I don’t succeed they’ll never see me again!
They giant had found you, right?
No, that was a coincident
But you came out
What else could I do? Maybe he wanted me for dinner

At a certain moment I spotted Donna on the woman’s lap

That’s not fair, Don. It’s my human
Not anymore! Take the giant
I don’t dare. Why don’t you take him?
I better watch out! Maybe he’ll eat me
Do you really believe it? You’re a skeleton wearing a fur coat
I’m what?
Like I meow … there isn’t a grain of fat on your bones

It took us a while to get used to our new life and being less afraid of the giant. He’s our best friend by now who secretly gives us fresh meat and chicken when Missy doesn’t look. Donna still brawls a lot, knows everything better, but you might have read that in one of the many stories Missy has written down on our instructions.

Sometimes I still don’t understand humans. They leave, let other humans take care of us. Those people smell like dog and other cats. Where are our humans? To the hairdresser? Donna says they’re staying in a hotel with other humans. I don’t understand they do that on their own free will. They have us, don’t they? Or are they put in human bags and brought to a hotel? I have to check that with Donna.

It also happens that Missy smells like other cats. Then we know she takes care of the cats next door when their humans aren’t home. The guy is such a bragger, oppressing his poor little sister. He wanted to visit us one time, I raised my back and made my tail look enormous. He didn’t know how fast to return to his house. He’s also afraid of Donna.

One day, he sits on the stairs in the hall, when Donna approaches him.
“Hello,” Donna say in her sweetest voice. Then the guy starts hissing. Donna is going to sit right in front of him, looking at him in an intimidating way. She notices he doesn’t dare to pass her. Missy tries to help him, although I don’t understand why. Donna walks away and he attempts on going home. Suddenly Donna shows up again and tries to hit him. He doen’t know how fast to run back to his house. Donna enters our home, glowing from excitement and proud, mumbles she’s a tough cookie, walks up the stairs to the attic and falls asleep.

Typical Donna, loving fast actions. I’m more quiet that’s why we sometimes collide with each other. Although she older now, she’s still active, but she sleeps more. She’s always looking for action, but doesn’t like to party. I love Halloween, but she doesn’t like to know about it.

Well, you’ve probably have read some of our stories on this website. It was Donna’s idea to write them in English, but I suggested to translate some of them because I also want Dutch speaking people to understand them.

Sophie-08

Sophie

former name “Stoppie”, Donna’s name was “Dondertje” (Little Thunder) – I don’t have to explain you why 😉